تأثیر استفاده از پروبیوتیک پروتکسین در ماه آخر آبستنی بر ترکیب آغوز و شیر میش‌های لری بختیاری

نویسندگان

1 گروه علوم دامی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

2 گروه علوم دامی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

3 گروه علوم دامی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

4 گروه علوم دامی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

5 گروه علوم دامی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

doi
10.22067/ijasr.2021.38244.0
چکیده

مطالعه حاضر به‌منظور بررسی تأثیر استفاده از پروبیوتیک پروتکسین در ماه آخر آبستنی بر ترکیبات آغوز و ترکیبات شیر در میش‌های لری بختیاری انجام شد. به این منظور از تعداد 28 رأس میش لری بختیاری سه شکم زایش به بالا که در ماه آخر آبستنی بودند به مدت یک ماه استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل: تیمار شاهد (میش‌ها پروبیوتیک مصرف نکردند)، 2- میش‌ها در هر‌روز 1 گرم پروبیوتیک حل‌شده در 5 میلی‌لیتر آب مصرف کردند. پروبیوتیک مورد‌استفاده در این تحقیق، پروتکسین بود. به‌منظور تعیین ترکیبات آغوز و شیر به ترتیب در اولین روز و 14 روز بعد از زایش یک نمونه آغوز و یک نمونه شیر از میش‌های تحت آزمایش گرفته شد. نتایج نشان داد که افزودن پروبیوتیک پروتکسین در ماه آخر آبستنی بر ترکیبات آغوز شامل آلبومین، پروتئین کل، گلوبولین و درصد چربی تأثیر آماری معنی‌دار نداشت. همچنین عناصر معدنی آغوز شامل آرسنیک، کادمیم، کبالت، مس، آهن، سرب، منیزیم، منگنز، مولیبدن، سدیم، نیکل، فسفر، سلنیوم، قلع، روی و کلسیم به‌طور معنی‌داری تحت تأثیر افزودن پروبیوتیک قرار نگرفتند. ترکیبات شیر میش شامل چربی، لاکتوز، پروتئین، مواد جامد و نقطه انجماد نیز به‌طور معنی‌داری تحت تأثیر افزودن پروبیوتیک قرار نگرفتند. به‌طور‌کلی نتایج حاکی از این است که افزودن پروبیوتیک پروتکسین در ماه آخر آبستنی تأثیر معنی‌داری بر ترکیبات آغوز و عناصر معدنی آغوز و ترکیبات شیر میش‌ها نداشت.