نوگرایی اجتماعی شهروندان و تاثیر آن بر تمایل به مشارکت در نوسازی بافت فرسوده
نویسندگان
1
2
doi
10.22051/ijosed.2023.41953.1021چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین میزان نوگرایی اجتماعی شهروندان ساکن منطقه 18شهر تهران و میزان تمایل آنان در مشارکت به منظور نوسازی بافت فرسوده شهری است. بنظر میرسد که گرایشها و ارزشهای اجتماعی افراد در ابعاد مختلف مشارکت به منظور نوسازی کالبدی و سرعت بخشیدن به فرآیند نوسازی بافتهای فرسوده شهری عاملی تعیین کننده است. برای تببین نوگرایی اجتماعی به عنوان متغیر مستقل از رویکردهای نوگرایانه در حوزه شهرسازی و جامعهشناسی شهری و نیز برای تببین تمایل به مشارکت در نوسازی بافت فرسوده به عنوان متغیر وابسته از نظریه مدل قدرت و نردبان ارنشتاین و طبقهبندی مشارکت جان ترنر استفاده شده است. با استفاده از روش پیمایش، تکنیک پرسشنامه و نمونهگیری تصادفی ساده با حجم جامعه مورد تحقیق تلاش شده است تا ابعاد این رابطه مورد بررسی قرار گیرد. و با استفاده از فرمول کوکران 200 نفر از منطقه 18 شهرداری شهر تهران (محلات شهید رجائی، ولی عصر جنوبی، صادقیه) به عنوان نمونه مورد تحقیق انتخاب شدند در این پژوهش از آزمون همبستگی پیرسون، ازمون تی مستقل و آزمون F استفاده شده است. یافته ها در این پژوهش همبستگی متوسطی را میان نو گرایی اجتماعی ساکنان وگرایش آنان به مشارکت در نو سازی بافت های فرسوده را با ضریب همبستگی ۰/۴۴۸ نشان می دهند.همچنین نتایج به دست آمده از تحلیل رگرسیون چند متغیره گویای آن است که میزان تغییرات متغیر وابسته که توسط شاخص های متغیر مستقل موجود در مدل تبیین شده است معادل۲۸٪ است.در همین رابطه قابل ذکر است شاخص گرایش به توسعه اجتماعی در میان سایر شاخص ها بیشترین اثر را(۰/۲۲۸) را بر گرایش به مشارکت در نوسازی بافت های فرسوده ساکنان را دارا می باشد