اثربخشی درمان هیجانمدار بر تابآوری، شفقت به خود و درد ذهنی در زنان افسرده
نویسندگان
doi
10.22051/psy.2025.51476.3168چکیده
مطالعۀ حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان هیجانمدار بر تابآوری، شفقت به خود و درد ذهنی در زنان مبتلا به افسردگی انجام شد. طرح پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون_پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری ۴۵روزه بود. جامعۀ آماری شامل زنان ۲۰ تا ۴۰ ساله مبتلا به افسردگی شهر قزوین در سال 1403 بود. نمونهگیری به روش در دسترس و از طریق فراخوان آنلاین انجام شد. شرکتکنندگان از طریق پرسشنامۀ افسردگی بک بر اساس نقطۀ برش ۱۴ غربالگری شدند و از میان ۶۷ فرد واجد شرایط، ۲۲ نفر بهطور تصادفی در گروه آزمایش (۱۱ نفر) و گروه کنترل (۱۱ نفر) جایگزین شدند. هر دو گروه مقیاس تابآوری کانر–دیویدسون، مقیاس شفقت به خود نف و مقیاس درد ذهنی اورباخ و میکلینسر را در سه مرحله تکمیل کردند. درمان هیجانمدار گروهی برای گروه آزمایش طی ده جلسۀ ۱۲۰ دقیقهای، هفتهای یکبار، اجرا شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازهگیریهای مکرر نشان داد درمان هیجانمدار موجب افزایش معنادار تابآوری و شفقت به خود و کاهش درد ذهنی شد و این اثرات در مرحلۀ پیگیری پایدار ماند. بنابراین، بهرهگیری از این درمان برای افزایش تابآوری و شفقت به خود و کاهش درد ذهنی در زنان افسرده پیشنهاد میشود.
