رابطۀ بین خودشفقت ورزی و مهارتهای ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی: نقش میانجی احساس ارزشمندی در زنان مبتلا به درد مزمن
نویسندگان
1
2
doi
10.22051/psy.2025.49795.3100چکیده
هدف این پژوهش بررسی رابطۀ خودشفقتورزی و مهارتهای ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی با میانجی گری احساس ارزشمندی در زنان دارای درد مزمن بود. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعۀ آماری شامل کلیه زنان مبتلا به درد مزمن مراجعهکننده به بیمارستانهای دولتی منطقۀ 6 شهر تهران در سال 1402 بود که از بین آنها 225 نفر به شیوۀ در دسترس بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامههای خودشفقت ورزی نف، مهارتهای ارتباطی جرابک، عزت نفس روزنبرگ و خودکارآمدی شرر و همکاران بود. برای تجزیه وتحلیل دادههای پژوهش از الگویابی تحلیل مسیر استفاده شده است. یافته ها حاکی از آن بود که بین خودشفقت ورزی و مهارت ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی رابطۀ مثبت معنادار وجود دارد. همچنین احساس ارزشمندی در رابطۀ بین خودشفقت ورزی و مهارتهای ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی در زنان دارای درد مزمن نقش میانجی داشت. با توجه اهمیت بالای خودکارآمدی اجتماعی در زنان مبتلا به درد مزمن، میتوان نتیجه گرفت که خودشفقت ورزی، مهارت های ارتباطی و احساس ارزشمندی می توانند ارتباط نزدیکی با خودکارآمدی در این گروه داشته باشند؛ لذا در تدوین مداخلات درمانی برای افزایش خودکارآمدی اجتماعی زنان دارای درد مزمن می توان به نقش متغیرهای این پژوهش توجه ویژه داشت.