رابطۀ بین خودشفقت‎ ورزی و مهارت‌های ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی: نقش میانجی احساس ارزشمندی در زنان مبتلا به درد مزمن

نویسندگان
doi
10.22051/psy.2025.49795.3100
چکیده

هدف این پژوهش بررسی رابطۀ خودشفقت‌ورزی و مهارت‌های ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی با میانجی­ گری احساس ارزشمندی در زنان دارای درد مزمن بود. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعۀ آماری شامل کلیه زنان مبتلا به درد مزمن مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های دولتی منطقۀ 6 شهر تهران در سال 1402 بود که از بین آنها 225 نفر به شیوۀ در دسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌های خودشفقت­ ورزی نف، مهارت‌های ارتباطی جرابک، عزت­ نفس روزنبرگ و خودکارآمدی شرر و همکاران بود. برای تجزیه­ وتحلیل داده‌های پژوهش از الگویابی تحلیل مسیر استفاده شده است. یافته ­ها حاکی از آن بود که بین خودشفقت‎ ورزی و مهارت ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی رابطۀ مثبت معنادار وجود دارد. همچنین احساس ارزشمندی در رابطۀ بین خودشفقت‎ ورزی و مهارت‌های ارتباطی با خودکارآمدی اجتماعی در زنان دارای درد مزمن نقش میانجی داشت. با توجه اهمیت بالای خودکارآمدی اجتماعی در زنان مبتلا به درد مزمن، می­توان نتیجه گرفت که خودشفقت‎ ورزی، مهارت­ های ارتباطی و احساس ارزشمندی می ­توانند ارتباط نزدیکی با خودکارآمدی در این گروه داشته باشند؛ لذا در تدوین مداخلات درمانی برای افزایش خودکارآمدی اجتماعی زنان دارای درد مزمن می­ توان به نقش متغیرهای این پژوهش توجه ویژه داشت.