فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقالۀ حاضر به بررسی آیرونی در شعر پسامدرن گفتگویی می‌پردازد. آیرونی، شیوه‌ای بلاغی و یک سبک گفتگوست که نوع خاصی از بیان متناقض و گاه طنزآمیز در آن دیده می‌شود. گفتگو به شیوه‌های مختلف؛ ازقبیل دوگویی، چندگویی، خوداندیشی و بیان آزادانۀ اندیشه از ویژگی‌های شعر پسامدرن است؛ ازاین‌رو آیرونی هم به عنوان یک سبک گفتگو در شعر پسامدرن قابل بررسی است؛ بنابراین نگارندگان با روش توصیفی- تحلیلی مبتنی بر متن اشعار پسامدرن می‌کوشند با پاسخ به این پرسش که شگرد آیرونی در شعرپسامدرن برای تبیین چه مضامینی به کاررفته و کدام شیوه‌های آیرونی در این اشعار کاربرد دارد و بسامد بیشتری دارد؟، تبیین کنند آیرونی در شعر پسامدرن برای بیان مضامین سیاسی، اجتماعی، اخلاقی، دینی، عاشقانه و بیان احساسات فردی به کارگرفته شده و شاعران پسامدرن از گونه‌های آیرونی‌های کلامی، موقعیت، نمایشی و سقراطی استفاده‌کرده‌اند که از این میان شگرد آیرونی موقعیت که با بیانی غیرمنتظره و اغلب غافل‌گیرکننده، فضایی آیرونیایی را در شعرگفتگویی معاصر آفریده است، بیشترین بسامد را دارد.