بررسی تاثیر راهبرد کنترلی تمام توقف و اولین توقف بر زمان انتظار مسافران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه مهندسی حملونقل، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، ایران
2 دانشیار، گروه مهندسی سیستمهای هوشمند، دانشکده مهندسی صنایع، دانشگاه علم و صنعت ایران، ایران
3 استادیار، گروه مهندسی حملونقل، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، ایران
doi
10.22119/jte.2022.347498.2607چکیده
وجود اختلال در سیستمهای حملونقل سبب تغییر در زمان سفر و همچنین ایجاد تغییرات در زمان رسیدن وسایل حملونقل عمومی به ایستگاه و سرفاصلهی زمانی مطلوب آنها میشود که هرکدام از این تغییرات باعث افزایش زمان انتظار مسافران میشوند. مدیریت اختلالات در شبکههای مسافری، مجموعه روشهایی جهت مدیریت و کنترل حرکت اتوبوسها باهدف حفظ سطح خدمت ارائه شده به مسافرین است که عمدتا با تغییر برنامه حرکت اتوبوسها و یا پیادهسازی راهبردهای عملیاتی همراه است. یکی از اقدامات برای حل این قبیل مشکلات استفاده از راهبردهای کنترلی است که باعث افزایش قابلیت اطمینان سیستمهای حملونقل شهری و درنتیجه کاهش زمان انتظار مسافران در ایستگاه میگردد. در این پژوهش بین راهبرد کنترلی توقف در تمام ایستگاههای افق زمانی و توقف در اولین ایستگاه افق زمانی مقایسه صورت میگیرد. برای راهبرد کنترلی توقف، دو سناریوی عدم وجود شرایط سبقت اتوبوسها و سناریوی وجود شرایط سبقت اتوبوسها مورد بررسی قرارگرفته است. برای هرکدام از راهبردهای کنترلی تمام توقف و اولین توقف یک مدل ریاضی جداگانه ارائه شده است. در مدلهای ریاضی ارائهشده، تاثیر راهبرد کنترلی توقف، بر زمان انتظار مسافران داخل اتوبوس و داخل ایستگاه مورد بررسی قرار گرفته است. سپس یک مثال فرضی برای حل مدل تعریف شده است و بر روی برخی پارامترهای مدل تحلیل حساسیت انجام گرفته است. نتایج نشان میدهد که زمان انتظار مسافران در حالتی که از راهبرد کنترلی توقف استفاده شده است نسبت به حالت بدون راهبرد کنترلی بهطور متوسط 5/3 درصد کاهش مییابد.
