تحلیل آسیب پذیری تقاطعات در شبکههای بزرگ به هنگام وقوع بحران (مطالعه موردی: شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، گروه برنامه ریزی حمل و نقل، دانشکده عمران، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
2 استاد دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 استادیار، دانشکده عمران، معماری و هنر، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22119/jte.2024.409103.2675چکیده
از جمله نقاط آسیب پذیر شبکه به هنگام وقوع بحران، تقاطعات موجود در شبکه میباشد. در این مطالعه، به نقش و اهمیت تقاطعات در آسیب وارد بر شبکه به هنگام وقوع بحران از حیث عملکرد و دسترسی پرداخته شده است که با استفاده از نتایج آن، امکان اولویتبندی تقاطعات در توزیع بهینه منابع به منظور تامین پایداری عملکرد شبکه فراهم می آید. بر این اساس، روشی به منظور شناسایی تقاطعات آسیب پذیر ارایه شد که مبنای آن مقایسه وضعیت تاخیر عبور از تقاطع در شرایط وقوع بحران(در دو وضعیت بدون چراغ و بدون وجود هر نوع کنترل معادل) بوده و با حداکثر آشفتگی در تقاطع چراغدار با زمان بندی بهینه(به عنوان وضعیت معادل با کنترل تقاطع از سوی پلیس) میباشد. در روش پیشنهادی، تاخیر تقاطع در دو وضعیت مورد بررسی از میانگین تاخیر کمان های منتهی به آن بر اساس توابع تاخیر پرداخت شده، به دست آمده و مبنای زمان بندی بهینه چراغ و پارامترهای آن به منظور اعمال در تابع تاخیر در حالت تقاطع چراغدار نیز روش وبستر میباشد. بر اساس نتایج حاصل از اجرای طرح در نمونه مطالعاتی تحقیق، 7/12 درصد از تقاطعات شبکه به عنوان تقاطعات آسیبپذیر شناخته میشوند. همچنین معابر با رده عملکردی شریانی، دارای بیشترین تقاطعات آسیب پذیر در واحد طول معابر می باشد که بیانگر قابلیت اطمینان پایین زمان سفر در آنها و در کل شبکه در نمونه مطالعاتی تحقیق بوده و می توان آن را ناشی از ساختار نامناسب شبکه معابر در تفکیک وظایف معابر به ویژه تامین دسترسی ها برشمرد.
