اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر احساس تنهایی و انعطافپذیری شناختی مردان سالمند
نویسندگان
1
2
3 دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران
doi
10.22051/psy.2021.36089.2449چکیده
پدیده سالمندی نتیجه سیر طبیعی زمان است که منجر به تغییرات فیزیولوژیکی، روانی و اجتماعی میشود. با در نظر گرفتن روند شتابان رشد جمعیت سالمندی و این که سالمندان به دلیل کهولت و کاهش تواناییهایشان دچار کاهش انعطافپذیری شناختی و احساس تنهایی میشوند؛ بنابراین، این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر احساس تنهایی و انعطاف پذیری شناختی مردان سالمند انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش سالمندان مرد شهر اهواز در سال 1399 بودند. حجم نمونه پژوهش شامل 30 نفر مرد سالمند (60 تا 70 سال) بود که با روش نمونهگیری در دسترس و با توجه به ملاکهای ورود به مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخله درمانی را طی 8 هفته و 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه انعطافپذیری شناختی دنیس و وندروال و احساس تنهایی راسل بود. دادهها به روش تحلیل کوواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان داد بین گروههای آزمایش و کنترل از نظر احساس تنهایی و انعطافپذیری شناختی تفاوت معنیداری وجود داشت. به عبارت دیگر درمان مبتنی بر شفقت باعث کاهش احساس تنهایی و افزایش انعطافپذیری شناختی سالمندان شد. منطبق با یافتههای پژوهش حاضر میتوان درمان مبتنی بر شفقت را به عنوان یک روش کارا جهت کاهش احساس تنهایی و افزایش انعطافپذیری شناختی سالمندان پیشنهاد داد.