نقش خودکارآمدی کودک در رابطه بین رویدادهای آسیب‌زای دورة کودکی و بروز شکایات روان تنی

نویسندگان

1 دانشگاه شهید چمران اهواز

2 دانشگاه آزاد اسلامی

doi
10.22051/psy.2021.34386.2375
چکیده

مشکلات سلامت روان گاهی خود را در قالب مشکلات جسمانی و شکایات روان­تنی بروز می‌دهند که در صورت شناسایی نشدن و رسیدگی نکردن به­‌موقع، مزمن شده و مشکلات آتی را به دنبال خواهند داشت. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش خودکارآمدی کودک در رابطة بین رویدادهای آسیب‌زای کودکی و بروز شکایات روان­تنی بود. جامعة پژوهش، شامل کلیة دانش آموزان 10-14­ساله پسر شهر تهران بود. به این منظور نمونه‌ای متشکل از 215 نفر از دانش­آموزان پسر پایۀ پنجم و ششم دبستان از دو مدرسۀ پسرانه که از مناطق 11 و 18 شهر تهران به صورت در دسترس انتخاب شده بودند، در پژوهش شرکت کردند. پرسشنامه­های پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه‌های خودکارآمدی کودکان (موریس)، فرم وقوع حوادث آسیب‌زای زندگی (گرینوالد و روبین) و مقیاس شکایات روان­تنی (تاکاتا و ساکاتا). نتایج حاصل از تحلیل میانجی و تعدیلگر نشان داد که متغیر خودکارآمدی کودک نقش تعدیلگر نداشته است، بلکه به عنوان میانجی در رابطۀ بین رویدادهای آسیب‌زای کودکی و بروز شکایات روان­تنی نقش بازی می‌کند، لذا در درمان‌های مربوط به کاهش شکایات روان‌تنی کودکان و نیز درمان‌های مربوط به کودکان آسیب­دیده می‌بایست مؤلفة ارتقای خودکارآمدی را نیز در دستور کار قرار داد.