نقش میانجی رفتارهای یاریطلبانه در رابطه بین تنهایی و خودپنهانسازی با افکار خودکشی دانشجویان
نویسندگان
1
2
3 دانشگاه علوم پزشکی تهران
doi
10.22051/psy.2021.33124.2317چکیده
چکیده پدیده خودکشی، یکی از مسائل جدی و مهم در حوزه بهداشت روان به ویژه در میان دانشجویان به عنوان یکی از آسیبپذیرترین اقشار در این زمینه است. لذا شناسایی عواملی که میتواند سبب بروز خودکشی در این افراد شود اهمیت زیادی دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی رفتارهای یاریطلبانه در رابطه بین تنهایی و خودپنهانسازی با افکار خودکشی دانشجویان بود. روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد شهر شهرکرد در سال تحصیلی 99-1398 بود که از میان آنها تعداد 200 نفر، به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده شامل مقیاس استاندارد افکار خودکشی بک، مقیاس نگرش به درخواست کمک روانشناختی فیشچر و فارینا، مقیاس تنهایی آشر و همکاران و مقیاس خودپنهان سازی لارسون و کاستین بود. دادهها با روش تحلیل مسیر، تحلیل شد. نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. طبق یافتهها تنهایی و خودپنهانسازی از طریق رفتار یاری طلبانه با افکار خودکشی رابطه دارد. در مجموع، تنهایی و خودپنهان سازی میتواند بر درخواست کمک روانشناختی اثرات منفی گذاشته و افکار خودکشی را تقویت نماید. کلیدواژهها: تنهایی؛ خودپنهانسازی؛ خودکشی؛ یاری طلبی