رویکردی آمیخته برای سنجش شادکامی مدرسهای دانشآموزان ابتدایی منطقه 15 شهر تهران
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد تحقیقات آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه تهران.
2 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران
3 عضو هیات علمی دانشگاه تهران؛ دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی
4 دانشآموخته کارشناسی ارشد تحقیقات آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه تهران.
doi
چکیده
این مقاله با هدف سنجش میزان شادکامی مدرسهای دانشآموزان ابتدایی شهر تهران انجام شد. جامعه آماری را کلیه دانشآموزان ابتدایی منطقه 15 شهر تهران تشکیلدادند که به روش نمونهگیری در دسترس،410 دانشآموز مورد بررسی قرار گرفت. پژوهش حاضر، آمیخته از نوع همسوسازیهمزماناست. گردآوریدادهها با استفاده از پرسشنامه شادکامیمدرسهایکمالی (1398) و فهرستوارسی محققساخته انجامشد. یافتهها نشانداد که در بین شش عامل شادکامی مدرسهای سه عامل تدریس معلم، دوستان دانشآموز و خود دانشآموز در وضعیت شادکامی نسبتاً رضایتبخشی قرار دارند و سه عامل اجرایی-مدیریتی، فرهنگی و محیطی در وضعیت شادکامی نارضایتبخشی قرار داشته است. مقایسه نتایج همسوسازی نشانداد که در هفت کلاس، نظر دانشآموزان و محقق با یکدیگر مطابقت داشت، در سه کلاس محقق شرایط را بهتر ارزیابیکرده و دانشآموزان شرایط را مناسب ندانستند و در دو کلاس دانشآموزان شرایط را بهتر ارزیابیکردهاند. در مجموع یافتههای این پژوهش نشان میدهد که دانشآموزانابتدایی منطقه 15 از وضعیت شادکامی مدرسهای نسبتاً متوسطی برخوردارند.