فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

خودروهای خودران یکی از ابزارهای اصلی در حوزه حمل‌ونقل هوشمند و پایدار هستند که با استفاده از فناوری‌های نوظهور مانند هوش مصنوعی، حسگرها و سیستم‌های ناوبری پیشرفته، بدون نیاز به راننده انسانی، قادر به حرکت هستند. همین امر باعث ایجاد پتانسیل‌های جدیدی برای بهینه‌سازی سیستم‌های حمل‌ونقل شهری و کاهش مشکلات مرتبط با ترافیک می‎‌شود. یکی از موارد استفاده از خودروهای خودران، عرضه در قالب شیوه سفرهای اشتراکی است که مشابه هر فناوری دیگری، با چالش‌ها و مسائلی مواجه بوده که نیازمند راه‌حل و استراتژی‌های مناسب هست. در این مطالعه، با بهره‌گیری از شبیه‌سازی خردنگر بخشی از شبکه شهرهای تهران و شیراز، به اثرسنجی حضور خودرو خودران اشتراکی و مقایسه نتایج در دو شبکه موردمطالعه پرداخته می‌شود. نتایج نشان می‌دهند که حضور خودرو خودران اشتراکی در صورت داشتن اشتراک سواری، می‌تواند وسیله کیلومتر طی شده را کاهش و یا اثر کیلومتر طی شده خالی را تعدیل کند. در مقابل، خودرو خودران اشتراکی در صورتی که فاقد اشتراک سواری باشد، وسیله کیلومتر طی شده در شبکه شهرهای تهران و شیراز را به ترتیب تا حداکثر ٢٨ و ٤١ درصد، نسبت به سناریو پایه افزایش می‌دهد. سرعت متوسط در شبکه، تحت تأثیر سیاست اشتراک، اندازه ناوگان و نرخ نفوذ است. خودرو خودران اشتراکی در صورت داشتن اشتراک سواری، در کمترین اندازه ناوگان فرض شده، سرعت متوسط در شبکه شهرهای تهران و شیراز را به ترتیب تا ٨ و ٢٥ درصد افزایش می‌دهد. این در حالی است که در سناریوهایی که اندازه ناوگان در بیشترین مقدار فرض شده است، خوخا سرعت متوسط شبکه را کاهش می‌دهد.