بررسی کاربست نشانهی سجاوندی سه نقطه (تعلیق) در شعر معاصر
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
doi
10.30465/copl.2023.43760.3899چکیده
در ادبیات معاصر بویژه شعر نو، حوزهی دلالتها و انتقال معنا از دایرهی واژگان به نظامهای گستردهای چون آواها، نوع نوشتار جمله و پارهها، نشانههای تصویری و ... گسترده شده است که در میان آنها، کاربردهای مجازی از نشانههای سجاوندی یکی از گزینههای مطرح در این زمینه است. در این میان، نشانهی تعلیق بواسطهی پتانسیل بالا و شمول معنایی، در میان شاعران معاصر از اقبال بیشتری برخوردار بوده و هست. لذا این پژوهش سعی دارد با نگاهی تحلیلی، معانی محتمل و مشترک شاعران در حوزهی کاربردی سه نقطه را استخراج کرده و در دستهبندی آماری، به یک تحلیل جامع از آن دست یابد و با بررسی مجموعهی آثار شاملو، ابتهاج، مصدق، براهنی، رویایی و گروس عبدالملکیان، هشت معنای مشترک و ویژه را در شعر معاصر تعریف نماید؛ در نتایج این پژوهش، هر کدام از آنان در بخشی از آثار شاعران برجستهتر بوده و قابلیت ترکیب و تلفیق با یکدیگر را نیز دارا هستند. از سوی دیگر، هر شاعر در گرایش به یک یا چند کاربرد نشانه-ی تعلیق، به تشخص سبکی رسیده که در قالب دادههای آماری و تفسیر آن ارائه شده است. همچنین نوع و سیر کاربرد این نشانه، ارتباط مستقیم با گذار از مرحلهی مدرنیسم به پسامدرن در شعر معاصر دارد.