تأثیر کاربرد خارجی پرولین و گلایسینبتائین بر تغییرات بیوشیمیایی در انگور در وضعیت تنش خشکی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان - ایران
2 دانشیار، گروه علوم باغبانی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان - ایران
3 دانشیار، بخش تحقیقات اصلاح و تهیۀ نهال و بذر، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی قزوین، قزوین - ایران
4 استادیار، بخش خاک و آب، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی زنجان، زنجان - ایران
doi
10.22059/jci.2014.53041چکیده
پرولین و گلایسینبتائین از رایجترین مواد آلی سازگارند که با تنظیم اسمزی و محافظت از غشاها، پروتئینها و آنزیمها از تأثیرات مخرب تنشهای اسمزی در گیاهان جلوگیری میکنند. براساس گزارشها، با کاربرد خارجی این ترکیبات در گیاهان، تحمل آنها به خشکی را میتوان افزایش داد. بدینمنظور، این تحقیق بهصورت فاکتوریل بر پایۀ طرح بلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار بر روی چهار رقم انگور ʼخوشناوʻ، ʼپیکانیʻ، ʼپرلتʻ وʼفلیم سیدلسʻ اجرا شد. تاکهای تحت تنش خشکی با 70 درصد از آب مورد نیاز انگور آبیاری شدند. پرولین (10 میلیمولار) و گلایسینبتائین (15 میلیمولار) در چهار مرحله (پیش از گلدهی، گلدهی، غوره شدن و رنگ گرفتن خوشههای انگور) روی تاکها محلولپاشی شد. نتایج نشان داد که مقدار پرولین و گلایسینبتائین درونی گیاه و فعالیت آنزیمهای پراکسیداز و آسکورباتپراکسیداز در هر دو تیمار پرولین و گلایسینبتائین بهطور معناداری بیشتر از شاهد بود. بیشترین و کمترین مقدار پرولین بهترتیب در ارقام ʼفلیم سیدلسʻ و ʼپیکانیʻ ارزیابی شد، اما دیگر صفات اندازهگیریشده اختلاف معناداری در بین ارقام نشان ندادند. با توجه به نقش این آنزیمها در از بین بردن گونههای فعال اکسیژن و همچنین نقش پرولین و گلایسینبتائین در فعال کردن آنتیاکسیدانها، با کاربرد این دو اسمولیت میتوان تحمل انگور را در مقابل تنش خشکی افزایش داد.
