بررسیِ نسبتِ تکوینِ شخصیت و چندصدایی با تکیه بر سالمرگی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تبریز
2 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز
doi
10.30465/copl.2021.6826چکیده
مقالۀ حاضر به بررسی داستان «سالمرگی» اصغرالهی از منظر تکصدایی و چندصدایی پرداخته است. بنیان نظری در این بررسی مبتنی بر دیدگاهی است که باختین در کتاب مسائل بوطیقای داستایفسکی طرح و تبیین کرده است. در ضمنِ مقاله نخست کوشش شده است تعریف دقیقی از تکآوایی و چندآوایی به دست داده شود و سپس اصول و موازینی که از خلال اثر باختین قابل دریافت است به منظور تبیین موضوع به کار گرفته و در نهایت رمان سالمرگی براساس آنها بررسی و تحلیل شود. مقاله در کلیت خود میکوشد به پرسشهای زیر پاسخ دهد: 1- براساس چه معیارهایی میتوان رمانی را چندصدایی دانست؟ 2- چه نسبتی میان چندصدایی و تکوین شخصیت در رمان وجود دارد؟ 3- آیا داستان سالمرگی را میتوان اثری چندصدایی تلقی کرد؟ و اگر چنین است کدام خصوصیات آن را در طراز چنین داستانهایی قرار داده است؟ نتایج مقاله نشان میدهند که رمان سالمرگی چند صدایی است و شخصیتهای مستقلی که نسبت گفتگویی با هم دارند در داستان باعث این چند صدایی شدهاند.
