ارزیابی کیفی و کمی وضعیت منبعهای آب و کشاورزی در زیرآبخیز سروستان، استان فارس
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان
2 استاد دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران
3 دانشیار دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان
4 دانشجوی دکترای مهندسی منابع طبیعی گرایش بیابان زدایی، دانشگاه هرمزگان
5 محقق ارشد، مؤسسه اقیانوس آرام، ایالات متحده آمریکا
doi
10.22092/wmej.2021.352611.1373چکیده
دخـالـتهـا و فعـالیتهای نابخردانهی انســـان به یقین موجب تخریب سرزمین و بیابان زایی شده است است. هدف این پژوهش شناخت و معرفی درجه ی تأثیر فعالیت های انسانی از دیدگاه معیار آب و کشاورزی بر تخریب سرزمین و بیابان زایی زیرآبخیز سروستان است. تغییر کمی و کیفی آب زیرزمینی، آشکارسازی تغییر زمینهای کشاورزی و وضعیت فعلی معیار آب (شاخصها: افت آبزیرزمینی، هدایت الکتریکی، سامانههای آبیاری، نسبت جذب سدیم) و معیار کشاورزی (شاخصها: عملکرد، الگوی کشت، کاربرد نهادهها و دستگاهها) با کمک مدل ایرانی IMDPA بررسی شد. منبعهای آب زیرآبخیز سروستان با کاهش کیفیت (افزایش μS/cm 2700 شوری در 21 سال اخیر) و کمیت (10 متر کاهش تراز ایستآبی در 25 سال) مواجه شدهاند. آشکارسازی تغییر زمینهای کشاورزی نشاندهنده ی 196% افزایش در مساحت زمینهای کشتشده در سالهای 1993 تا 2016 است. نتیجهی مدل ایرانی IMDPA نشان داد که شاخص هدایت الکتریکی آب با ارزش عددی 3/4 بیشترین تأثیر (وضعیت شدید) و شاخصهای عملکرد و کاربرد نهاده ها و دستگاههای کشاورزی با ارزش عددی 1/7 کمترین تأثیر (وضعیت متوسط) بر زیرآبخیز سروستان داشت. معیار آب با ارزش عددی 2/56 معیار غالب بود و بههمراه معیار کشاورزی در طبقهی متوسط جا گرفت.