بررسی رابطه بین فعالسازی شناختی و راهبردهای شناختی در یادگیری با نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی و هیجانهای پیشرفت در دانشجویان
نویسندگان
1 استاد روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
3 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
4 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22084/j.psychogy.2024.29444.2696چکیده
هدف: در عصر حاضر، یکی از دغدغههای اصلی نظامهای آموزشی دستیابی دانشجویان به یادگیری عمیق و معنادار است. در همین راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین فعالسازی شناختی و راهبردهای یادگیری شناختی با نقش میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی و هیجانهای پیشرفت انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نظر هدف بنیادی و از نظر نحوه گردآوری دادهها، توصیفی از نوع همبستگی و بهطور خاص از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه لرستان در سال تحصیلی 1402-1401 به تعداد 4439 نفر بود که بهصورت تصادفی خوشهای مرحلهای تعداد 400 نفر بهعنوان حجم نمونه انتخاب شد. در پژوهش حاضر برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامههای راهبردهای انگیزشی برای یادگیری پینتریچ و همکاران (1991)، فعالسازی شناختی فاوث و همکاران (2014)، خودکارآمدی تحصیلی پاتریک و همکاران (1997) و هیجانهای پیشرفت پکران و همکاران (2005) استفاده شد. تحلیل دادهها با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری و استفاده از نرمافزارهای Spss-26 و Amos-24 انجام گرفت.یافتهها: یافتههای پژوهش حاضر نشان داد که فعالسازی شناختی اثر مستقیم و معنیداری بر راهبردهای شناختی در یادگیری دارد (0.01>P). همچنین، متغیرهای خودکارآمدی تحصیلی و هیجانهای پیشرفت نیز اثر مستقیم و معنیداری بر راهبردهای شناختی در یادگیری دارند (0.01>P). علاوه بر این، فعالسازی شناختی بهطور غیرمستقیم از طریق خودکارآمدی تحصیلی و هیجانهای پیشرفت اثر معنیداری بر راهبردهای شناختی در یادگیری دانشجویان دارد (0.05>P).