نقش شبکه های سازمانی در بهبود سرمایه اجتماعی مدیریت آبخیزها در طرح ترسیب کربن آبخیز تیل آباد، استان گلستان
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکدهی مدیریت کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
doi
10.22092/wmej.2020.342341.1328چکیده
سرمایهی اجتماعی بر پیوندهای کُنشگران اجتماعی و سرشت آنها در چارچوب شبکه استوار است. به همین دلیل، بایسته است که شبکهیی همآهنگ از سازمانها برای اجرای درست برنامههای پیشرفت ایجاد شود. سازمانهای جهانی نیز ارزش این نکته را برای بستر مدیریت مشارکتی آبخیزها بازگو کرده اند. این پژوهش اثربخشی شبکهی سازمانی طرح ترسیب کربن آبخیز تیلآباد را در ارتقادادن سرمایهی اجتماعی بررسی کرده است. با روش تحلیل شبکههای اجتماعی، 30 سازمان و نهاد مرتبط با این طرح در شهرستان آزادشهر استان گلستان بررسیشد. ابزار جمعآوری اطلاعات پرسشنامه بود که در آن پیوند تبادل اطلاعات بین سازمانها و نهادها برای مدیریتکردن منابع طبیعی در قبل و بعد از اجرای طرح سنجیده شد. تجزیهوتحلیل دادهها با نرمافزار یوسینت انجام شد که جبر ماتریسها را برای برآوردکردن سنجههای شبکه، و نظریهی نمودارها را برای نشاندادن پیوندها بهکار میگیرد. نتیجههای بهدست آمده نشان داد که اجرای طرح ترسیب کربن سبب شده است سنجههای شبکهی سازمانی مانند اندازه، تراکم، دوسویگی پیوندها، انتقالیافتگی پیوندها و مرکزیت مجاورت افزایش یابد و از میانگین فاصلهی زمینسنجی (ژئودزیک) و تمرکز شبکه کاسته شود. این یافتهها در مجموع بیانگر بهبود انسجام نهادی و افزایش پایداری شبکهی ارتباطی است. طرح ترسیب کربن موجب شد که سرمایهی اجتماعی در شبکهی ارتباطی سازمانها بیشتر، و شرایط بهتری برای برنامههای اقدام مشترک در آبخیز فراهم شود.