مقایسه اثربخشی مدارس هیأت امنایی و عادی استان همدان بر اساس مدل ترکیبی پارسونز-سنجری
نویسندگان
1 دانشگاه تهران
2 دانشگاه بوعلی سینا
3 دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی مدارس هیأت امنایی استان همدان و مقایسه آن با مدارس عادی انجام گرفت. روش پژوهش علّی-مقایسهای بود. جامعهی آماری کلیهی معلمان مدارس هیأت امنایی و عادی استان همدان بود که با روش نمونهگیری طبقهای 62 مدرسه و 485 معلم انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه «رضایت شغلی» بریفییلد و روث (1951) با پایایی 84/0، پرسشنامه «سلامت سازمانی مدارس» ساعتچی و همکاران (1390) با پایایی 94/0، پرسشنامه «سنجش نوآوری» اتلای و اکیف (1982) با پایایی 78/0 و پرسشنامه «کیفیت آموزشی و پرورشی مدرسه» سنجری و همکاران (1385) با پایایی 98/0 بود. با کاربرد آزمون t و تحلیل واریانس یکراهه تفاوت بین مدارس عادی و هیأت امنایی در مؤلفههای سلامت سازمانی (46/2=t؛ 05/0>p) و کیفیت امور آموزشی و پرورشی معنادار شد (27/32=t؛ 05/0>p) اما در نوآوری سازمانی (7/0=t؛ 48/0=p) و رضایت شغلی تفاوتی مشاهده نشد (4/0=t؛ 69/0=p). در مؤلفههایی که تفاوت معنادار بود، مدارس هیأت امنایی وضعیت بهتری داشتند. بین دورهها از نظر نوآوری سازمانی (02/6=F؛ 05/0>p)، سلامت سازمانی (51/18=F؛ 05/0>p)، رضایت شغلی (96/11=F؛ 05/0>p) و کیفیت امور آموزشی و پرورشی(08/32=F؛ 05/0>p) بر حسب مقطع تحصیلی تفاوت معناداری وجود داشت..