بررسی تأثیر رضایت از زندگی والدین بر نشاط اجتماعی فرزندان 15 تا 17 ساله شهرتهران با کنترل تعامل والدین و فرزندان
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصاد، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
2 کارشناسارشد جامعهشناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
3 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصاد، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
doi
10.22067/social.2026.91765.1600چکیده
هدف از این پژوهش بررسی تأثیر رضایت از زندگی والدین بر میزان نشاط اجتماعی فرزندان بوده است. جامعه آماری در این پژوهش که در زمره تحقیقات همبستگی قرار دارد عبارتند از کلیه دانشآموزان متوسطه دوم(دختر و پسر) شهر تهران در سال تحصیلی 1403 مشغول به تحصیل بودند. حجم نمونه 253 نفر از دانشآموزان دختر و پسر مقطع متوسطه دوم (دهم، یازدهم و دوازدهم) بود که به ترتیب از منطقه 1، 76 نفر منطقه 8، 63 نفر و منطقه 18، 113 نفر انتخاب شدهاند. روش نمونهگیری، خوشهای چند مرحلهای بوده است. برای سنجش دادهها از spss استفاده کردیم. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از شاخصهای آمار استنباطی( تحلیل عاملی، ضرایب همبستگی، آزمونt ، تحلیل رگرسیون و تحلیل مسیر) استفاده شد. نتایج نشان داد رضایت از زندگی والدین با نشاط اجتماعی فرزندان(شادمانی، سلامتی، عزت نفس و کارآمدی) فرزندان رابطه مثبت و سطح معناداری 99 درصد اطمینان است. تحلیل مسیر در این تحقیق نشان از رابطه مستقیم سه عامل مورد بررسی رضایت از زندگی والدین بر میزان نشاط اجتماعی فرزندان و هر دو عامل تعاملات فرزندان و والدین دارد. در تحلیل مسیر علاوه بر رابطه مستقیم، سازگاری مشترک، تعاملات مشترک و رضایت از دوستان و آشنایان رابطه غیرمستقیمی نیز با نشاط اجتماعی دارند.