ادراک مردم از همدلی و رفتار همدلانه: رویکردی پدیدارشناختی
نویسندگان
1 دکتری مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی/ دانشگاه یزد
2 انشجوی کارشناسی ارشدگروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
3 استاد دانشگاه علامه طباطبایی، دانشکده روانشناسی و تربیتی
doi
10.22067/social.2026.95946.1698چکیده
هدف: همدلی به عنوان یکی از تواناییهای کلیدی شناخت اجتماعی در روابط میانفردی اهمیت بالایی دارد. این مطالعه با هدف واکاوی پدیدارشناختی ادراک افراد از همدلی و رفتار همدلانه انجام شد.روش: پژوهش از نوع کیفی و پدیدارشناسی بود. دادهها با مصاحبه نیمهساختاریافته جمعآوری و با روش تحلیل هفت مرحلهای کلایزی تحلیل شدند. جامعه پژوهشی شامل ساکنان شهر سنندج در سال ۱۴۰۴ بود و نمونهگیری هدفمند تا اشباع دادهها با ۱۲ نفر (۶ زن و ۶ مرد) انجام شد.یافتهها: تحلیل دادهها دو مضمون اصلی “حمایت همدلانه” و “درک همدلانه” و ۱۳ مضمون فرعی را نشان داد. “حمایت همدلانه” شامل پشتیبانی، محبت، امنیتبخشی، مشورت، مسئولیتپذیری، انعطافپذیری و رفتارهای قضاوتی است و “درک همدلانه” شامل رفتارهای انعکاسی، اهمیت دادن، درک شرایط دیگران، دیگری به مثابه خود، به رسمیت شناختن و نظام فکری مشابه میشود.نتیجهگیری: انسانها در روابط میانفردی انتظار دارند هم درک شوند و هم حمایت شوند. رفتارهای همدلانه ویژگیهای متفاوتی دارند که همگی با هم مرتبطاند و میتوانند راهنمایی عملی برای پزشکان، روانشناسان، پرستاران و دیگر حرفهها برای نشان دادن همدلی باشند