تبیین ویژگی های کالبدی بادگیر در معماری سمنان
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران
2 دانشجوی دکترای معماری، گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
3 استادیارگروه شهر سازیدانشکده معماری و شهر سازی ، دانشگاه علم وصنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.29252/ahdc.2021.13790.1337چکیده
یکی از عناصر تاریخی مهم و اثرگذار بر معماری ایران، بادگیر است. معماران ایرانی، این عنصر را در رویکرد طراحی اقلیمی بهکار میگرفتهاند. بادگیر یک سیستم سرمایشی ایستا است که با استفاده از انرژی تجدیدپذیر باد، امکان تهویه طبیعی ساختمان را نیز فراهم میکند. بادگیر در سیمای شهرهای قدیمی ایران، به عنوان یک عنصر اثرگذار مطرح بوده، بهطوریکه پس از منارههای مساجد، عنصری مهم در خط آسمان شهر قلمداد میشد. امروز صنعت ساختمان با مصرف چهل درصد از انرژی جهانی و سیستمهای خنککننده و گرمکننده نیز با مصرف حدود شصت درصد انرژی در یک ساختمان، تهدیدی جدی در ایجاد چالشهای زیستمحیطی هستند، از این رو سیستمهای غیرفعال مثل بادگیرها میتوانند جایگزینهایی سنتی ولی مفید برای کاهش مصرف انرژی باشند. پژوهش حاضر با هدف مطالعه بادگیرها در معماری بومی شهر سمنان انجام گردیده است. در مطالعه میدانی تعداد 37 خانه از خانههای تاریخی و واجد ارزش معماری در شهر سمنان انتخاب شده و ویژگیهای کالبدی بادگیرهای موجود مورد بررسی قرارگرفته است. نتایج نشان میدهد که در گذشته، بناهایی همچون آبانبارها، دارالحکومه قدیم و خانههای تاریخی در سمنان دارای بادگیر بودهاند. ویژگیهای بادگیرها نیز شامل جهت استقرار رو به شمال، تیغهها عمدتا X شکل، ارتفاع بادگیرها از کمتر از 2 متر تا 11.5 متر متغیر بوده و اکثرا دارای سقف مسطح هستند. به لحاظ تزیینات نیز، تعدادی از بادگیرهای بناهای مسکونی سمنان فاقد تزیینات بوده و تعدادی نیز با مصالحی مانند آجر، گچ و یا کاه گل تزیین شدهاند.