روایت های شفاهی در تذکرة الشّعرای دولتشاه سمرقندی و کارکردهای مثبت آنها
نویسندگان
1 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا- همدان
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان
doi
10.48308/hlit.2019.98897چکیده
تذکره ی دولتشاه سمرقندی (896 هـ..ق)، استثنایی ترین تذکره ی شاعران در تاریخ و ادب ایران است که به رغم برخورداری از اشتباهات فراوان تاریخی، بیشترین اطّلاعات را درباره ی شاعران و دوران زندگی آنان با روشمندترین شیوه های مرسوم در گذشته، به مخاطبان عرضه می کند. بررسی شیوه ی خاص دولتشاه سمرقندی، اهمیّت شگرد وی در معرّفی شاعران با ارائه ی توضیحات لازم تاریخی دربارهی خاندان های حکومتی عصر آنان و نقش سلاطین در جایگاه فکری و هنری هر شاعر، شناخت چگونگی ارائه اطلاعاتی پیرامون ممدوحان شاعران، بررسی عوامل مقبولیّت تذکره الشعرا با وجود بسیاری از اشتباهات تاریخی و مسائلی از این دست از اهداف این پژوهش است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و نتایج با استفاده از شیوه ی تحلیل محتوا تجزیه و تحلیل شدهاست. نتایج نشان می دهد: بهدور از هر گونه اغراق و مبالغه، می توان ادّعاکرد که این تذکره، نوآورانه ترین تذکره ی شعری در زبان فارسی است که نویسنده ی آن فقط در پی فراهم آوردن جُنگی از اسمها و نمونه شعرهای شاعران فارسی نبوده، بلکه کوشیده است هر شاعری را در بستر تاریخی دورانی که از آن برخاسته است قراردهد، تا ارزیابی جایگاه فکری و هنری او درستتر انجام شود. به این سبب است که تذکره ی دولتشاه، علاوه بر گزارش زندگی شاعران که اصلی ترین وظیفه ی این گونه کتاب ها است، یک گزارش به نسبت اجمالی از اغلب سلسله های حکومتی و حکومت های محلّی در مناطق مختلف ایران نیز به دست داده است.