نقش خودتوسعه‌ای بر آمادگی برای تغییر کارکنان مراکز آموزش عالی؛ با میانجی‌گری بهسازی سازمانی

نویسندگان

1 استاد گروه مدیریت و برنامه‌ریزی آموزشی دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی دانشگاه تهران

doi
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، تبیین نقش خودتوسعه‌ای بر آمادگی برای تغییر کارکنان دانشگاه خوارزمی و با میانجی‌گری بهسازی سازمانی بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و روش تحلیل از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بوده است. جامعه پژوهش شامل کلیه کارکنان ستاد و دانشکده‌های واقع در شهر تهران به تعداد 477 نفر بوده که با استفاده از فرمول نمونه‌گیری کوکران و روش نمونه‌گیری طبقه‌ای با اختصاص متناسب، 172 نفر از آنان انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسش‌نامه‌ خودتوسعه‌ای محقق ساخته مبتنی بر نظرات ابیلی و مزاری (1393) با پایایی (91/0)، بهسازی سازمانی لاک و کرافورد (2000) با پایایی (90/0) و آمادگی برای تغییر فرزانه (1393) با پایایی (89/0) استفاده شده است. به‌منظور تحلیل داده‌ها از رگرسیون گام‌به‌گام و مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شده است. نتایج نشان داد، از میان مؤلفه‌های خودتوسعه‌ای، خودرهبری و خودمدیریتی 20 درصد از تغییرات بهسازی سازمانی و 29 درصد از تغییرات آمادگی برای تغییر را پیش‌بینی می‌کنند. مدل‌معادلات ساختاری نیز با شاخص‌های برازش مدل تأیید شد و نشان داد خودتوسعه‌ای به‌طور مستقیم بر بهسازی سازمانی (26/0=γ) و با میانجی‌گری بهسازی سازمانی بر آمادگی برای تغییر (52/0=β) تأثیر می‌گذارد. هم‌چنین بهسازی سازمانی به‌طور مستقیم بر آمادگی برای تغییر (63/0=β) تأثیر می‌گذارد.