بررسی عوامل مؤثر بر روش تخصیص منابع آموزش عالی در ایران
نویسندگان
1 استادیار دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشیار گروه مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی
4 استادیار دانشکده اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر شناسایی عوامل مؤثر بر الگوی تخصیص منابع آموزشعالی در ایران است. برای این منظور شاخصهای کلیدی تخصیص منابع آموزشعالی در سه گروه مؤلفههای سیاسی، عملکردی و رویکردی طبقهبندی شدند. پرسشنامهی طراحی شده بر مبنای شاخصهای مؤثر بر الگوی تخصیص منابع، میان مدیران و کارشناسان ارشد دانشگاهها و سازمان برنامه و بودجهی کشور، توزیع و دادههای مورد نیاز برای بررسی و تحلیل شاخصهای تخصیص منابع در وضعیت موجود و بهینه گردآوری شد. روش پژوهش بهلحاظ نحوهی گردآوری اطلاعات از نوع آمیخته (کمی و کیفی) میباشد. براساس یافتههای پژوهش، ایجاد تغییر و ارتقای الگوی تخصیص منابع آموزش عالی، مستلزم توجه بیشتر و عمیقتر به مؤلفه عملکردی و در نظر گرفتن اهمیت مؤلفه رویکردی است. نتایج آزمون فرضیهها در وضعیت موجود نشان میدهد، الگوی تخصیص منابع به دانشگاهها تحت تأثیر مؤلفههای عملکردی و سیاسی قرار دارد در صورتی که در وضعیت بهینه الگوی تخصیص منابع آموزشعالی تحت تأثیر مؤلفههای عملکردی و رویکردی قرار میگیرد و مؤلفه سیاسی بر الگوی تخصیص منابع آموزش عالی تأثیری ندارد. براساس یافتههای پژوهش، مهمترین شاخصهای مؤثر بر الگوی تخصیص منابع آموزش عالی به شرح ذیل شناسایی شدند: "تحقق اهداف آموزشی برنامهی راهبردی دانشگاه"، "تحقق اهداف پژوهشی برنامه راهبردی دانشگاه"، "اثربخشی فعالیتهای آموزشی"، "هزینهیابی بر مبنای فعالیت در دانشگاه"، "منزلت و اعتبار دانشگاه"، "فرآیند مدیریت اثربخش و شفاف در دانشگاهها"، "قابلیت پیشبینی روش و پارامترهای مورد استفاده تخصیص منابع" و همچنین "شفافیت، عدالت و کارآمدی تخصیص منابع".