مهم ترین عاملهای مؤثر بر توان آب زیرزمینی در آبخیز پیرانشهر (آذربایجان غربی) با مدل MaxEnt و سامانهی اطلاعات جغرافیایی
نویسندگان
1 استادیار گروه مرتع و آبخیزداری، مجتمع آموزش عالی شیروان
2 دکترای علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
doi
10.22092/wmej.2019.126453.1223چکیده
آب زیرزمینی یکی از مهمترین و حیاتیترین منابع طبیعی در منطقههای خشک و نیمهخشک است. هدف از این پژوهش شناختن منطقههایی که توان آب زیرزمینی دارد، و اولویتبندیکردن عاملهای مؤثر بر آن است. در این پژوهش 14 شاخص تأثیرگزار بر توان آب زیرزمینی شامل شیب، ارتفاع، جهت شیب، انحنای پستیوبلندی، فاصله از آبراه، تراکم زهکشی، فاصله از گسل، تراکم گسل، شاخص رطوبت پستیوبلندی، موقعیت پستیوبلندی، سختی پستیوبلندی، سنگشناسی، کاربری زمین، و موقعیت شیب نسبی بهکاربرده شد. بهروش تصادفی 30% از مجموع 145 چشمه در گروه دادههای اعتبارسنجی و 70% آن در گروه دادههای آموزش گذاشته شد. برای اولویتبندیکردن عاملهای مؤثر و پهنهبندیکردن توان آب زیرزمینی در آبخیز پیرانشهر روش بیشینهی آنتروپی و مدل MaxEnt با بهرهگیری از ArcGIS، و برای ارزیابیکردن مدل منحنی تشخیص عملکرد نسبی (ROC) بهکاربرده شد. نتیجهها نشان داد که توان آب زیرزمینی در 33/6% حوزهی آبخیز، بیشتر در مرکز آبخیز، است. بر اساس نمودار جکنایف لایههای شاخص رطوبت پستیوبلندی، ارتفاع، سنگشناسی (ماسهسنگ و پلمهسنگ)، سختی پستیوبلندی، موقعیت پستیوبلندی، و شیب بهترتیب مهمترین عاملهای تأثیرگزار بر توان آب زیرزمینی بود. سطح زیر منحنی (AUC) نشاندهندهی دقت 93% (عالی) روش بیشینهی آنتروپی در مرحلهی آموزش، و 81% (خیلی خوب) در مرحلهی اعتبارسنجی برای شناختن منطقههای دارندهی توان آب زیرزمینی بود. نتیجهی این پژوهش ممکن است در مدیریتکردن آب زیرزمینی آبخیز پیرانشهر در رویارویی با افزایش جمعیت بهکار برده شود.