نسبت بازنماییهای ناتورالیستی و گروتسکی: تجسدگرایی، نمای نزدیک و تحریف بدن
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان
doi
چکیده
ناتورالیسم و گروتسک دو شکل از ادراک و بازنمایی است که اولی در مقام یکی از مکتبهای ادبی و دیگری در قالب شگردی هنری- ادبی جایگیر شده است. برغم سابقۀ پیدایش و پشتوانۀ معرفتی آنها، مواجهه آن دو با سوژه-ابژهها نیز پیامد مواجهههای مذکور مشابه است؛ البته با وجود نوشتارهای تحقیقی متعدّد در باب هریک از بازنماییهای مذکور، توجّه چندانی به نسبت آن دو نشده است. در این مقاله وجوه نسبت بازنماییهای ناتورالیستی و گروتسکی نیز دلایل آن با استناد به برخی از داستانهای معاصر فارسی طبقهبندی و تفسیر شده است. نتیجه نشان میدهد که تلقی ناتورالیستی بنا به نگاه نزدیکبینانه و منقطع یا زمینهزدایانۀ برآمده از پوزیتیویسم علمی و عینیتگرایی متّصل به آن و گروتسک با قصد دنیاگرایی یا دنیویکردن، بر بدن سوژه-ابژههای خود متمرکز شده، آنها را تحریف میکنند. انگاره یا تصویر تحریف مذکور در بازنماییهای ناتورالیستی را میتوان در دو سطح شبیهنمایی و استحالۀ ظاهر فیزیکی و کنشهای انسان به غیر انسان مشاهده نمود. بدنهای تحریفشدۀ گل ببوی هدایت، شخصیت داستان قفس چوبک، موسرخه و مشد حسن ساعدی و دکتر حاتم بهرام صادقی پیامد عینی مواجهۀ ناتورالیستی-گروتسکی با آن سوژه-ابژهها است.