ارزیابی کارکرد مدل های برنامه ریزی ژنتیک و خودهمبسته میانگین متحرک در پیش بینی آبدهی روزانه در آبخیز امامه
نویسندگان
1 دکترای علوم و مهندسی آبخیزداری
2 دانشیار گروه احیای مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج
3 دانشجوی کارشناسی ارشد کنترل و مدیریت بیابان، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه یزد
4 استاد گروه آموزش،برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، کرج
5 مدرس دانشگاه فنی و حرفه ای، یزد
doi
10.22092/wmej.2018.123630.1157چکیده
کمبودمنابعآبو توجه به توسعهی پایدار،تأمینآبرا برای همهی نیازهایموجودناممکنکردهاست. از آنجا که پیشبینیدقیقجریان رودهادر مدیریتمنابعآب اهمیتبسزایی دارد، آبدهی رود با کاربرد مدلهای برنامهریزی ژنتیک و خودهمبستهی میانگین متحرک در آبخیز امامه، استان تهران مدلسازی و پیشبینی شد. از دادههای درازمدت باران، دما، آبدهی، رطوبت نسبی و تبخیر استفاده شد. نتایج نشان داد که برنامهریزی ژنتیک خطای کمتری دارد و توانستهاست بهخوبی آبدهی مشاهدهیی را تخمین بزند. مدل 54 با ورودیهای دما، باران، و تأخیرهای باران تا دو روز، و رطوبتنسبی و تبخیر و تأخیر جریان تا دو روز،بهترین مدل با خطای 0/001، 0/031، و 0/009 در مرحلهی آموزش، و 0/001، 0/032، و 0/009 در مرحلهی آزمایشبود. علاوه بر این، خطای مدلهای خطی خودهمبستهی میانگین متحرک بسیار بیشتر است، و نهتنها در آبدهیهای بیشتر، بلکه در آبدهیهای کم همکارکرد مناسبی ندارد، و نتوانستهاست نتیجهی رضایتبخشی بهدست دهد. استفاده از مدل برنامهریزی ژنتیک بهدلیل دقت بسیار زیاد با عملگرهای اصلی و دادههای بهمعیارشده توصیه میشود.