مضامین زیست محیطی در اشعار گیلکی بر اساس رویکرد نقد بومگرا
نویسندگان
1 دانشآموختهی کارشناسی ارشد ایران شناسی از دانشگاه گیلان
2 استادیار زبان شناسی گروه ربان و ادبیات پژوهشکدهی گیلان شناسی دانشگاه گیلان
doi
چکیده
شعر بدون تصویرگری از اجزای طبیعت، مجموعهای بیجان و بیاثر است. در اشعار گیلکی مضامینی نظیر: قدرت و نقش طبیعت، رابطهی انسان با محیط زیست خود، فراوردهها و تولیدات طبیعی، اخلاق زیست محیطی و مانند آن امکان وقوع مییابند. پژوهش حاضر، با هدف مطالعهی اشعار گیلکی شاعران گیلکیسرای امروز، به دنبال یافتن پاسخی برای این پرسش است که «درون مایه و مضمون اصلی اشعار گیلکی زیستمحیطی شاعران گیلکیسرا بر اساس نحوهی نگرششان به طبیعت در راستای رابطهی ادبیات و محیط زیست چیست؟»، از اینرو، این نوشتار بر آن است تا با بررسی اشعار گیلکی زیستبومی، به چگونگی استفاده از عناصر و تصاویر طبیعی در راستای تجلّی رابطهی انسان و طبیعت بپردازد. پیکرهی دادههای پژوهش حاضر به روش کتابخانهای از میان اشعار گیلکیِ دو دههی اخیر گردآوری شده و سپس در ارتباط با موضوع مورد بحث، بر اساس نقد بومگرا به توصیف و تحلیل درآمده است. نگارندگان در این نوشتار نشان میدهند که درون مایهی اصلی این اشعار زیست محیطی، مبتنی بر توصیف طبیعت و عناصر آن و تأثیرش بر کار و زندگی مردم، دغدغههای حفظ محیط زیست طبیعی و شهری و مبارزه با آلودگی، صید و شکار ناآگاهانه و بی رویه است.