شناسایی و کمیسازی سهم منابع رسوبهای ساحلی برای مهارکردن فرسایش بادی در آبخیز جگین، استان هرمزگان
نویسندگان
1 استادیار گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکدهی کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، هرمزگان، ایران
2 استاد گروه علوم کشاورزی پایدار، مرکز تحقیقات رُتامستِد، انگلستان
3 استادیار گروه مهندسی مرتع و آبخیزداری، دانشگاه گنبد، گنبد کاووس، گلستان، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکدهی کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، هرمزگان، ایران
doi
10.22092/wmej.2019.123109.1142چکیده
هدف از این پژوهش، شناسایی و کمیسازی سهم منابع تپههای ماسهیی ساحلی در خروجی آبخیز جگین، شرق جاسک، در استان هرمزگان با استفاده از روش انگشتنگاری رسوب است. بیست نمونهی رسوب از رسوبهای ساحلی و 62 نمونه از منابع بالقوهی رسوبهای ساحلی در بالادست برداشت شد و 49 عنصر ژئوشیمیایی بهعنوان ردیاب در نمونههای منبع و رسوب با ICP-OES اندازهگیری شد. سپس، یک فرآیند آماری سه مرحلهیی شامل آزمون دامنه، کروسکال-والیس و تحلیل تشخیص گامبهگام برای انتخاب کردن ردیابهای بهینه در تفکیک منابع رسوب بهکارگرفته شد. هفت عنصر Cu، Th، Be، Al، La، Mg و Fe ردیاب بهینه شناخته شد. میانگین سهم محاسبهشده با مدل ترکیبی برای چهار منبع شامل رسوبهای دورهی کواترنر، دور الیگوسن-میوسن، میوسن و پالئوسن بهترتیب 5، 5، 10 و 80% محاسبه شد. بنابراین، برای مهار کردن فرسایش بادی در بیابانهای ساحلی بهویژه منطقهی مکران، توجه به آبخیزهای مشرف بالادست ساحل ضروری است و باید محلهای مولد رسوب را در این مناطق شناسایی و تثبیت کرد. بهطورکلی در این پژوهش، رسوبهای پالئوسن (شامل ماسهسنگ چندآمیزهیی، سیلتسنگ، گلسنگ و مقدار کمی جوشسنگ) منبع غالب برای 16 نمونهی رسوب شناسایی شد. بنابراین فعالیتهای مدیریتی برای مهار کردن فرسایش آبی در بالادست و کاهش اثرهای فرسایش بادی در پاییندست باید در این منبع متمرکز شود.