سکوت در عرفان عملی شیعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شیعهشناسی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
2 دانشیار گروه مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب ،قم، ایران
3 استادیار گروه شیعه شناسی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
doi
10.22034/jid.2024.303690.2256چکیده
پیرامون انسان امروزی پر از هیاهوست؛ هیاهوهای جسمانی، ذهنی و درخواستها. تمام فناوری اعجابآمیز ما، وقف تاختوتاز و تجاوز به حریم رایج سکوت شده است. رسانه مجرایی است که از طریق آن دادوقالها و جاروجنجالها به درون ما راه یافتهاند. این جاروجنجالها از پردۀ گوش فروتر میروند، در ذهن نفوذ میکنند و آن را با غلغلهای از سرگرمیها آکنده میکنند. غریو و غرّش موسیقی احساساتی و پرسوزوگداز، نمایشنامههای تکراری که هیچگونه روانپالایی در پی ندارند، بلکه موجب اشتیاق به دوری عاطفیاند، هر روز و هر ساعت افزون میشوند. این امور از گوشها، سپس از طریق ساحتهای تخیل، معرفت و احساس، به هستۀ مرکزی آرزوها و خواهشهای انسان منتقل میشوند. تمام اینها فقط یک هدف دارند: بازداشتن انسان از اینکه به مقام سکوت نایل شود. حال که هیاهو و خواهشها، علتالعلل رنج و بزرگترین سدّ میان جان آدمی و مبدأ و منشأ الهی اوست، چه باید کرد؟