تمایل به فرزندآوری در شهر کرمانشاه: تعیینکنندهها و محدودیتها
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران
2 استادیار، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 استادیار،گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22067/social.2023.79351.1251چکیده
بهدلیل اهمیت تحولات جمعیتی ایران در دهههای گذشته، هدف از انجام این مطالعه، شناسایی عوامل اجتماعی_اقتصادی مرتبط با تمایل به فرزندآوری است. تحقیق حاضر، توصیفی_تحلیلی از نوع تحلیل ثانویه و روش پیمایش و به لحاظ هدف، کاربردی است. جامعه آماری این دادهها مربوط به طرح نگرش جوانان در آستانه ازدواج به فرزندآوری در شهر کرمانشاه است که توسط پژوهشکده آمار در سال 1397 انجام شد؛ بر این اساس، 374 نفر با استفاده از روش نمونهگیری خوشه ای چندمرحلهای انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS نسخه 22 استفاده شد. سپس دادهها با استفاده از رگرسیون خطی، آزمون خی دو، آزمون t و تحلیل واریانس تحلیل شدند. نتایج نشان داد، حدود 7/2 درصد از افراد بدون فرزند هستند و 1/33 درصد دارای یک فرزند، تمایل به داشتن فرزندی دیگر ندارند. تفاوت معناداری در تمایل به فرزندآوری در متغیرهای حمایت اجتماعی، جنس، سن، ترجیح جنسیتی، وضعیت شغلی وجود دارد، اما بین تمایل به فرزندآوری و فشار اجتماعی، نگرانی از فرزندآوری، پایگاه اجتماعی_اقتصادی، محل سکونت، تحصیلات، وضعیت منزل و مدتزمان استفاده از اینترنت رابطه معنادار نیست .از بین متغیرهایی که بر تمایل به فرزندآوری اثر مستقیم دارند، ترجیح جنسیتی و وضع شغلی بیشترین تأثیر منفی و حمایت اجتماعی تنها متغیری است که بر تمایل به فرزندآوری اثر مثبت دارد. در مجموع، متغیرهای تحقیق توانسته اند 56/0 درصد از تغییرات تمایل به فرزندآوری را تبیین کنند. برای ایجاد تمایل به فرزند و فرزندآوری، باید به نقش عواملی چون حمایت اجتماعی و زندگی شغلی و خانوادگی زنان توجه کرد و برای تقویت آنها برنامه ریزی و سیاستگذاری کرد.