جنید بغدادی و رابطه او با امامان همعصرش از منظر تاریخی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
2 استادیار ادیان و عرفان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
3 استاد گروه مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
4 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
doi
10.22034/jid.2022.230489.2023چکیده
جنید بغدادی، از شخصیتهای ممتاز و از مشایخ و اقطاب اهل تصوّف به شمار میرود. او همواره در نگاهِ صوفیان از شأن و جایگاه والایی برخوردار بوده است، تا آنجا که او را «طاووسالعلما»، «تاجالعارفین» و «سیدالطائفه» خواندهاند. به اعتقادِ بسیاری، جنید بغدادی هرچند با چهار تن از امامانِ اخیر شیعه همعصر بوده، مذهب شافعیه را برگزیده و به مذهب شیعه گرایش نداشته است. برخی نیز با تکیه بر شواهد تاریخی تأملبرانگیزی، نسبت تشیع به او را بعید ندانستهاند. پوشیده نیست که نوع تعامل با ائمه (ع) و میزان همسویی با عقاید و اندیشههای ایشان و تبعیت از سیره رفتاریشان، معیاری شایسته برای ارزیابی اندیشهها و گرایشهای عملی و اعتقادی بزرگان صوفیه است. در این مقاله، پس از نگاهی گذرا به زندگی و جایگاه جنید بغدادی و آثار و عقایدش، ضمن بررسی گفتهها و گمانهها در باب شیعی/ امامیبودن جنید بغدادی در صدد پاسخ به این پرسش برآمدهایم که او چه رابطه و تعاملی با امامانِ همعصرش داشته و آیا در شُمار شاگردان و شیعیان یا از زمره مریدان و محبّان آنها بوده است؟ بررسیهای دقیق نشان میدهد که گزارشهای ناب تاریخی از هر گونه ارتباط و تعامل جنید با امامان خالی است.