رابطه خلیفةالله (انسان کامل) و ملائکه از منظر قرآن و عرفان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
2 استادیار گروه تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
3 استادیار گروه عرفان، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، قم، ایران
doi
10.22034/jid.2022.176331.1797چکیده
نسبت انسان کامل، یا به تعبیر روایات «خلیفةالله»، با فرشتگان از جمله معارفی است که در حوزه علوم دینی و عرفانی بسیار مهم و اساسی است. عرفان، که عصارهاش نظام وحدت وجود است، هستی را دارای مراتبی میداند که هر کدام ویژگیهای خاص و مستقلی دارند. مثلاً محل حضور فرشتگان که از ماده مجرد بودهاند اقرب به مقام وحدت است، حال آنکه انسان در عالم ماده مستقر است. از طرفی انسان کامل مظهر اسم اعظم خدا است و موجودات دیگر مظاهر دیگر اسمای کلّی و جزئی او هستند و چون اسم اعظم بر همه اسماء محیط است و در تمام آنها سریان و جریان دارد، بنابراین خلیفةالله نهتنها بر همه موجودات، از جمله ملائکه، احاطه دارد و در جمیع آنها ساری و جاری است، بلکه ملائکه خادمان او و به مثابه عضوی از اعضا یا شأنی از شئون او هستند.