بررسی، تبیین و تحلیل نقد تصوف در جنون المجانین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری عرفان، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه عرفان و تصوف، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.
doi
10.22034/jid.2021.152171.1671چکیده
تصوف در طول تاریخ پرفراز و نشیبش، تأیید، رد و نقدهای فراوانی به خود دیده است. یکی از این نقدها، نقد درونی تصوف است که قوامالدین سنجانی، عارف خراسانی قرن هشتم و نهم، انجام داده است. وی، که خود صوفی است، در کتاب جنون المجانین نگاهی نقادانه به تصوف دارد و کوشیده است به قوتها و ضعفهایش بپردازد و بین صوفیان واقعی و صوفینمایان تمایز قائل شود. نقد سنجانی در جنبه نظری تصوف شامل بیتوجهی به علوم نقلی، انحراف دینی و اعتقادی، تفضیل ولایت بر نبوت و رفع خطاب و تکلیف و پیروی از شیطان است و در تصوف عملی به نقد موضوعاتی از قبیل، ترک علمآموزی و تحقیر علما، اباحه و اسقاط تکلیف، بدعتگذاری، زهدفروشی، شهوترانی، خرقه سالوس، رقص و آواز، شیخوخیت و مریدپروری، ریا و کبر و غرور، تنبلی و دریوزگی میپردازد. سنجانی علیرغم انتقادات شدید، معتقد است تصوف در سنت اصیل اسلامی ریشه دارد و صوفیان، پیروان واقعی و احیاکنندگان سنت انبیای الاهی هستند و اکثر انحرافات و نقدها متوجه صوفینمایان است. در نهایت، نقدهای وی نقد اصلاحی است و بر اصل و اساس تصوف خدشهای وارد نمیکند.