مدل نوین شبکهسازی در پارکهای علم و فناوری: راهکاری برای تقویت زیستبوم نوآوری
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری رشته مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 استادیار گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22111/innoeco.2025.50030.1123چکیده
نقش پارکهای علم و فناوری در توسعه نوآوری و ایجاد ارتباط میان صنعت و دانشگاه به ایجاد شبکهای غنی از تعاملات و همکاریها بستگی دارد. بنابراین، بررسی فرایند شبکهسازی در این مراکز اهمیت زیادی دارد. هدف پژوهش حاضر ترسیم مدل شبکهسازی در پارکهای علم و فناوری با رویکرد زیستبوم نوآوری است که با استفاده از مرور نظاممند، دلفی فازی و مدلسازی معادلات ساختاری انجام گرفت. پس از انتخاب 7 پایگاه علمی معتبر برای استخراج مقالات، 42 پژوهش در مرحله مرور نظاممند در بازه زمانی 1990 تا 2020 میلادی و 1360 تا 1401 شمسی بررسی و کدگذاری شدند. کدهای نهایی در قالب پرسشنامه دلفی در اختیار 15 خبره قرار گرفتند. نتایج نشان داد، شاخصهای شبکهسازی در پارکهای علم و فناوری را میتوان در قالب 16 شاخص و در 3 سطح پیشایند، تصمیمگیری و پیامد دستهبندی کرد. در مدل شبکهسازی پارک علم و فناوری، در سطح پیشایند، مؤلفه محیط فرهنگی و جغرافیایی با ضریب اثر 23/1 بیشترین و مؤلفه زیرساختها با 59/0 کمترین اثر را دارد. در سطح تصمیمگیری، مؤلفه تصمیمات عملیاتی با ضریب اثر 84/5 بیشترین و مؤلفه تعامل خارجی با ضریب اثر 1 کمترین تأثیر را دارد. همچنین، در سطح پیامدها، مؤلفه ورود به بازارهای جدید با ضریب اثر 1 بیشترین و مؤلفه نوآوری با ضریب اثر 41/0 کمترین تأثیر را دارد. مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است.(مبتنی بر نظر داور محترم اول به منظور تقویت مقاله، توصیه شده که چکیده فارسی و لاتین باید بین 150 تا 250 کلمه باشد. لذا این مورد در اصلاحات انجام شده مد نظر قرار گرفت. البته به نظر میرسد میبایست تنظیمات سامانه در این خصوص تغییر یابد).