تأثیر شاخصهای نوآوری بر کارایی اقتصاد کلان
نویسندگان
1 گروه مالی و حسابداری، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد
2 دانشجوی دکتری اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد، یزد، ایران.
3 استادیار، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد، یزد، ایران.
doi
10.22111/innoeco.2024.49108.1098چکیده
هدف اصلی این پژوش، بررسی تأثیر شاخصهای نوآوری بر کارایی اقتصاد کلان است. بدین منظور از اطلاعات کشورهای عضو OECD در بازه زمانی سالهای 2012 تا 2021 استفاده شد. در این پژوهش، به منظور تشخیص شیوۀ انتخاب الگوی مناسب جهت تخمین مدل، از آزمون F لیمر و هاسمن استفاده شده است و نتایج آزمونها استفاده از دادههای Panel با اثرات ثابت را به عنوان الگوی مناسب به منظور تخمین مدل نشان میدهد. در ادامه، با استفاده از روش تحلیل تصادفی مرزی، عامل ناکارایی اقتصاد کلان برآورد میشود و سرانجام عامل ناکارایی به دست آمده، به عنوان متغیر وابسته در مدل نهایی منظور میشود. در نهایت تأثیر سه شاخص تعداد درخواستهای مجوز ثبت اختراع، صادرات تکنولوژیهای پیشرفته و نیز تعداد مقالات پژوهشی به عنوان شاخصهای نوآوری و متغیر مستقل؛ و همچنین متغیر تورم به عنوان متغیر کنترلی بر ناکارایی اقتصاد کلان سنجیده شد. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که از بین سه شاخص یاد شده به عنوان شاخصهای نوآوری، دو شاخص درخواستهای مجوز ثبت اختراع، صادرات تکنولوژیهای پیشرفته بر کارایی اقتصاد کلان معنیدار نبودند. در این میان، ضریب مربوط به تعداد مقالات پژوهشی عدد 0/163 را نمایش میدهد که در سطح خطای 5 درصد تأثیر مثبت و معنیدار این متغیر بر ناکارایی اقتصاد کلان را نشان میدهد. در واقع میتوان بیان داشت که عامل تعداد مقالات پژوهشی، بر کارایی اقتصادی تأثیر منفی و معنیداری داشته است، به این معنی که افزایش در تعداد مقالات پژوهشی، باعث کاهش کارایی اقتصادی میشود. عامل تورم نیز به عنوان متغیر کنترلی، مثبت و معنیداری بر ناکارایی اقتصادی دارد، یا به عبارت دیگر، عامل تورم بر کارایی اقتصاد کلان تأثیر منفی و معنیداری داشته است که مطابق با انتظار میباشد