ارزیابی کیفیت دانشگاههای ایران از بعد اجتماعی - فرهنگی
نویسندگان
1 دکتری برنامهریزی توسعۀ آموزش عالی، مدرس گروه علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
doi
10.22067/social.2022.71522.1057چکیده
پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی پدیدارشناسانه است که با هدف ارزیابی کیفیت دانشگاههای ایران از بعد اجتماعی-فرهنگی انجام شد. مشارکتکنندگان در این مطالعه 21 نفر از دانشجویان و اعضای هیئتعلمی دانشگاه کردستان، دانشگاه علامه طباطبائی، دانشگاه تهران و دانشگاه سیستان و بلوچستان بودند که بهصورت هدفمند انتخاب شدند و با آنها مصاحبه شد. همچنین اعتبار و روایی دادهها با استفاده از روش بازبینی مشارکتکنندگان در پژوهش ارزیابی شد. دادهﻫﺎی حاصل نیز ﺑا استفاده از روش ﺗﺤﻠﯿﻞ محتوای استقرایی براساس پارادایم تفسیری-برساختی تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که این مؤسسات کیفیت مناسبی در حوزه اجتماعی-فرهنگی ندارند و مشکلات اجتماعی- فرهنگی دانشگاهها با دو عامل در ارتباط است که عبارتاند از: عوامل سازمانی (کمتوجهی به دموکراسی، صلحمحورنبودن و بیتوجهی به تربیت شهروند جهانی، فضامندنبودن دانشگاه، فعالنبودن انجمنهای صنفی/ علمی) و عوامل فردی (آگاهی محدود جامعه و بیتوجهی به علم، مشخصنبودن فلسفه زندگی، روحیات فردی متضاد با محیط آکادمیک، بیتوجهی به تفاوتها، کمرنگشدن دین اسلام، تهاجم فرهنگی). همچنین بهمنظور حل مشکلات مذکور راهبردهایی از قبیل توسعه کرسی آزاداندیشی، تعامل فرهنگی-اجتماعی با دانشگاههای جهان اسلام، ترسیم سند چشمانداز فرهنگی، شناسایی و سازماندهی نخبگان علمی ارائه شده است.