کاربرد روش GRA در بهینهسازی طول و موقعیت آبشکن تیغهای در قوس º90
نویسندگان
1 استادیار مهندسی آب، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوئین زهرا، بوئین زهرا
2 دانش آموخته دکتری مهندسی آب، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.30482/jhyd.2014.6700چکیده
آبشکنها سازههایی هستند که بهمنظور حفاظت و احیای ساحل در ساماندهی رودخانهها بکار برده میشوند. در قوس رودخانهها که جریان ثانویه منجر به فرسایش بیشتر ساحل خارجی میشود، آبشکنها میتوانند در تثبیت و احیای ساحل بهکار روند. در صورتی که آبشکن در قوس مورد استفاده قرار گیرد، اندرکنش آبشکن و قوس، منجر به ایجاد الگوی جریان پیچیدهای در قوس و خصوصاً در محدوده اطراف آبشکن میشود. پارامترهای هندسی آبشکن و قوس و پارامترهای هیدرولیکی جریان، بر الگوی جریان ناشی از اندرکنش آبشکن و قوس تأثیرگذارند. شناخت اثر هریک از این پارامترها بر الگوی جریان و عملکرد آبشکن، به کاربرد بهتر این سازه در قوس منجر میشود. در تحقیق حاضر، الگوی جریان حول آبشکن واقع در مسیر قوسی شکل با تغییر موقعیت قرارگیری و طول آبشکن در شرایط هیدرولیکی مختلف با استفاده از مدلسازی عددی بررسی شد و با در نظر گرفتن عملکرد هیدرولیکی آبشکن و پایداری سازهای آن، ترکیب بهینه پارامترهای طول و موقعیت آبشکن در قوس در اعداد فرود مختلف با استفاده از روش GRA بررسی شد. نتایج نشان داد، در محدوده تحت بررسی پارامترهای تحقیق حاضر، طول آبشکن تأثیر بیشتری نسبت به موقعیت آن در قوس بر عملکرد آبشکن دارد و درصورتی که پایداری سازهای آبشکن مدنظر قرار گیرد آبشکن با طول 25 درصد عرض آبراهه اصلی برای کلیه اعداد فرود و در هر موقعیتی از قوس دارای عملکرد بهتری است.
