مطالعۀ پدیدارشناختی تجربۀ زیستۀ شهروندان تهرانی از مضامین حقوق شهروندی (مطالعۀ موردی: حملونقل عمومی شهر تهران)
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دکتری جامعهشناسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 استاد گروه علوم اجتماعی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی،دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22067/social.2021.68124.1004چکیده
زیست روزمرۀ شهروندان در کلانشهرها ارتباط تنگاتنگی با حملونقل دارد؛ تاجاییکه در ادبیات جهانی یکی از نیازهای مهم حقوق شهروندی شناخته میشود. در این مقاله تجربۀ زیستۀ شهروندان تهرانی با رویکرد اکتشافی به روش پدیدارشناسی با تمرکز بر ادراک روزمرۀشان در استفاده از حملونقل عمومی در قالب معنایی حقوق شهروندی بررسی شده است. جامعۀ آماری مطالعه، شهروندان تهرانی استفادهکننده از حملونقل عمومی بودند. دادههای کیفی با استفاده از مصاحبۀ نیمهساختاریافته با 15 شهروند استفادهکننده از وسایل حملونقل عمومی در مناطق مختلف تهران جمعآوری شدند. در بررسی روایی تحقیق نیز بهدلیل کیفیبودن، بهجای روایی و پایایی از واژههای دقت و صحت دادهها استفاده شد. دادهها با تکنیک تحلیل مضمون تجزیه و تحلیل شدند که برآیند آن، چهار مضمون اصلی و شش مضمون فرعی بود. یافتهها نشان داد که تجربۀ شهروندان تهرانی شامل وجوهی از نابرابری، بیعدالتی، احساس تبعیض در دریافت خدمات حملونقل، کیفیت پایین خدمات حملونقل، فقدان پیوستگی دسترسیها، آسیب سلامت روان و ترویج خشونت در تعاملهای اجتماعی حین رفتوآمد و نبود احساس سرزندگی در همۀ محلات در دسترسی به حملونقل عمومی آسان و بههمپیوسته است. نتایج نشان داد که مضمونهای سازماندهنده و پایۀ مختلفی از دید شهروندان برای مضمون فراگیر حقوق شهروندان در حملونقل عمومی روایت شده است که شامل عدالت، سرزندگی، طردشدگی و احساس امنیت و سلامت است.