تاثیراتِ زیرسیستمیِ پویش‌های نظام بین الملل: با تمرکز بر روابط قدرت های بزرگ

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روابط بین الملل، دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی دانشگاه شهید بهشتی تهران

2 استاد روابط بین الملل، دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران

doi
10.48308/piaj.2023.231044.1373
چکیده

رفتار و روابط قدرت­های بزرگ یکی از متغیرهایِ نقش­آفرین در پویش­های سیستمیِ نظام بین­الملل است. این مقاله بر دو سطح تحلیل سیستمی و زیرسیستمیِ نظام بین­الملل متمرکز است و سعی دارد به این پرسش اصلی پاسخ دهد که روابط قدرت­های بزرگ به­عنوان یکی از پویش­های اصلی نظام بین‌الملل چه تاثیراتِ زیرسیستمی دارد؟ فرضیه پژوهش این است که در وضعیتی که در نظام بین­الملل، یک قدرتِ بزرگِ مستقر و یک قدرتِ بزرگِ در حالِ خیزش وجود دارد که فاصلۀ قدرت آن­ها با سایر قدرت­های بزرگ قابل ملاحظه است، روابط کنشگران زیرسیستمی با قدرت­های بزرگ، تابعی از روابط دو قدرت بزرگ با یکدیگر است. یافته­های پژوهش نشان می­دهد که سیستم بین­الملل در وضعیت باز­توزیعِ قدرت قرار دارد. در این زمینه اکتفا به یک یا چند نظریه در چارچوب­های جداگانه امکان درک مناسب از مرحله گذارِ سیاست بین­المللِ کنونی را فراهم نخواهد کرد. این پژوهش بر آنست تا از طریقِ هم­نشین کردنِ مفروضات دو پارادایم نوواقع گرایی و نولیبرالیسم و با بهره برداری از رویکردِ نئو-نئو، نظریه سیستم­ها و سیستم­های تابع، به الگوی نظری مناسبی دربارۀ تأثیراتِ زیرسیستمیِ پویش‌های نظام بین­الملل دست یابد.