انگیزش کارکنان بهعنوان راهبردی برای ارتقای تابآوری سازمانی (مورد مطالعه: شرکت برق منطقهای خراسان)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
3 استادیار گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
doi
10.22067/social.2021.71176.1049چکیده
دستیابی به موفقیت پایدار و بقا در شرایط چالشی کسبوکار امروزی به توانایی کارکنان و سازمانها در مواجهه با بحرانها و بازگشت به شرایط عادی بستگی دارد. ایجاد انگیزه و رفع بیتفاوتی کارکنان یکی از وظایف مهم سازمانها در مسیر تابآورکردن کارکنان و متعاقب آن، سازمان است. پژوهش حاضر با هدف ارائۀ مدلی برای بیتفاوتی سازمانی کارکنان بهعنوان مانعی اساسی در این مسیر به روش آمیختۀ اکتشافی انجام گرفت. در این راستا، در مرحلۀ کیفی تحقیق از تکنیک دلفی و در مرحلۀ کمّی از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. نمونۀ آماری تحقیق 18 نفر خبره با استفاده از روش نمونهگیری غیراحتمالی قضاوتی در بخش کیفی و 211 نفر از کارکنان برق منطقهای خراسان به روش نمونهگیری تصادفی ساده در بخش کمّی بودند. برطبق نتایج تحقیق، چهار عامل اصلی و 20 عامل فرعی بیتفاوتی سازمانی برمبنای نظر خبرگان شناسایی شدند که پس از اعتبارسنجی مدل بهدستآمده با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری در چهار عامل اصلی و 19 عامل فرعی تأیید شدند. همچنین نتایج حاکی از این بود که عامل سازمانی دارای بیشترین تأثیر بر بیتفاوتی کارکنان است و عوامل شغلی، فردی، و مدیریتی در جایگاههای بعدی قرار دارند. سایر نتایج نشان داد ضعف و ناکارآمدی سیستم ارزشیابی عملکرد، ادراک بیعدالتی و ضعف در مهارتهای ارتباطی مدیران، مهمترین عوامل فرعی در بروز این پدیده از دیدگاه کارکنان محسوب میشوند.