اثر نوآوری و توسعه مالی بر انتشار دی اکسیدکربن
نویسندگان
1 کارشناس ارشد اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 استادیار اقتصاد، دانشگاه آیت ا... بروجردی، بروجرد، ایران
doi
10.22111/innoeco.2023.45415.1061چکیده
کنفرانس آب و هوای پاریس، کشورها را متعهد میکند تا از طریق مشارکتهای تعیینشده ملی در کاهش گرمایش جهانی مشارکت کنند و از کشورها خواستار کاهش انتشار گازهای گلخانهای برای بهبود کیفیت محیطی است. با درک اهمیت نوآوری و توسعه بخش مالی برای کیفیت محیط زیست، چندین کشور به شناسایی راههایی برای بهبود کیفیت محیط زیست پرداختهاند با این حال، ارتباط نوآوری، توسعه مالی و آلودگی هنوز مورد مطالعه قرار نگرفته است. نتایج گشتاورهای تعمیمیافته پانلی با تکیه بر دادههای 31 کشور منتخب جهان در بازه زمانی 2021-1990 نشان داد که نوآوری آلودگی محیط زیست را افزایش میدهد. بنابراین، نوآوری افراطی و افسارگسیخته فراتر از یک نقطه خاص ممکن است برای محیط زیست ناسالم باشد و نشان میدهد که ممکن است سطح آستانه بالقوه نوآوری وجود داشته باشد که فراتر از آن تأثیر نوآوری تغییر میکند. برای این سطح آستانه احتمالی مربع نوآوری در معادله کیفیت محیطی گنجانده میشود. با این حال، ضریب مجذور نوآوری بیمعنی است. در حالی که توسعه مالی آلودگی را کاهش می دهد. ضریب عبارت تعاملی ضربی نیز منفی است و نشان میدهد که در حالی که توسعه مالی تخریب محیط زیست را کاهش میدهد، سطح بالاتری از نوآوریها تاثیر مخرب مالی بر انتشار کربن را کاهش میدهد. تولید ناخالص داخلی سرانه واقعی، شهرنشینی و باز بودن تجاری نیز به طور منفی با انتشار CO2 مرتبط هستند. از سوی دیگر، سرمایه انسانی تأثیر معناداری بر انتشار CO2 ندارد. در همین راستا دولتها باید با حمایت از تولید و مصرف، صرفهجویی در بخش انرژی با بکارگیری انرژی خورشیدی و توسعه حمل و نقل عمومی و استفاده از فناوریهای دوستدار محیطزیست در راستای کاهش آلودگی گام بردارند. همچنین دولتها باید مشوقهای مالیاتی را برای شرکتهای داخلی و خارجی در نظر بگیرند تا تحقیق و توسعه و بهرهوری انرژی را به سمت تولیدات کم کربن هدایت کنند.