نابرابری توزیع فضایی واحدهای فناور و شرکتهای دانش بنیان و ضریب تمرکز فناوری در پارک های علم و فناوری ایران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد پارک علم و فناوری سیستان و بلوچستان
2 استادیار دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
doi
10.22111/innoeco.2020.5783چکیده
کشور ایران جهت دستیابی به یک رشد و توسعه پایـدار و فراگیر و رقابت در عرصه جهانی نیازمند یک تحول اقتصادی از سطح اقتصاد منبع محور بـه سـمت اقتصـاد دانـش محـور است. در این میان شرکتهای دانـش بنیـان موتـور توسـعه و ایجاد چنین تحولی محسوب میشوند. اما نکته بسیار مهم در این میان، عدم وجود برابری توزیع مناسب شرکتهای دانشبنیان در مناطق مختلف کشور است. لذا این مطالعه به بررسی نابرابری توزیع فضایی واحدهای فناور شرکتهای دانش بنیان در استانهای ایران پرداخته است. نتایج این مطالعه بیانگر آن است که بیشترین تعداد واحدهای فناور و تحقیق و توسعه مستقر در بخش چند مستأجره و اراضی مربوط به پارک علم و فناوری شیخ بهایی در استان اصفهان بوده است. همچنین بیشترین مجموع فروش واحدهای فناور مربوط به پارک علم و فناوری پردیس استان تهران بوده است. در این مقاله تصویری از نابرابری در توزیع فضایی واحدهای فناور و شرکتهای دانش بنیان و ضریب تمرکز فناوری در استانهای کشور با استفاده از شاخصهای مختلف؛ همچون ضریب جینی، شاخص تایل، اتکینسون، دالتون و هرفیندال استفاده شده است. یافتههای تحقیق موید نابرابری توزیع فضایی در کشور میباشد.