نابرابری توزیع فضایی واحدهای فناور و شرکت‎های دانش‎ بنیان و ضریب تمرکز فناوری در پارک های علم و فناوری ایران

نویسندگان

1 کارشناس ارشد پارک علم و فناوری سیستان و بلوچستان

2 استادیار دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

doi
10.22111/innoeco.2020.5783
چکیده

کشور ایران جهت دستیابی به یک رشد و توسعه پایـدار و فراگیر و رقابت در عرصه جهانی نیازمند یک تحول اقتصادی از سطح اقتصاد منبع محور بـه سـمت اقتصـاد دانـش محـور است. در این میان شرکت‌های دانـش بنیـان موتـور توسـعه و ایجاد چنین تحولی محسوب می‌­شوند. اما نکته بسیار مهم در این میان، عدم وجود برابری توزیع مناسب شرکت­‌های دانش­‌بنیان در مناطق مختلف کشور است. لذا این مطالعه به بررسی نابرابری توزیع فضایی واحدهای فناور شرکت­‌های دانش بنیان در استان­های ایران پرداخته است. نتایج این مطالعه بیانگر آن است که بیشترین تعداد واحدهای فناور و تحقیق و توسعه مستقر در بخش چند مستأجره و اراضی مربوط به پارک علم و فناوری شیخ بهایی در استان اصفهان بوده است. همچنین بیشترین مجموع فروش واحدهای فناور  مربوط به پارک علم و فناوری پردیس استان تهران بوده است. در این مقاله تصویری از نابرابری در توزیع فضایی واحدهای فناور و شرکت­های دانش بنیان و ضریب تمرکز فناوری در استان­های کشور با استفاده از شاخص­های مختلف؛ همچون ضریب جینی، شاخص تایل، اتکینسون، دالتون و هرفیندال استفاده شده است. یافته‌­های تحقیق موید نابرابری توزیع فضایی در کشور می‌باشد.