مدلسازی فضای سیاسی ایران بر مبنای علاقهمندی به سیاستمداران
نویسندگان
1 استادیار علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.48308/piaj.2023.230394.1348چکیده
مدلهای فضایی سیاست، نمایشهای هندسی متغیرهای سیاسی را تولید میکنند. مجموعهای از این مدلها در دسترس هستند که از انواع مختلف دادهها، از دادههای رأیدهی سیاسیون گرفته تا دادههای مبالغ اهدایی به ستادهای انتخاباتی، برای بازنمایی فضای ایدئولوژی استفاده میکنند. هرچند در چهل سال گذشته این چنین بازنماییهایی در درک فضای رقابت سیاسی و کنشهای مختلف بازیگران سیاسی بسیار مفید بودهاند، در بسیاری از نقاط جهان، ما به انواع دادههای مورد نیاز این مدلها دسترسی نداریم. در این مقاله روشی نو، با استفاده از دادههای جمعآوریشده از ایران پیش از انتخابات ریاستجمهوری ۱۴۰۰، برای برآورد همزمان ایدئولوژیهای شهروندان و ایدئولوژیهای سیاستمداران با استفاده از دادههای محبوبیت سیاستمداران پیشنهاد میشود. مشاهده میکنیم که در فضای سیاسی ایران، ایدئولوژی به معنای راست و چپ سیاسی، در درجه دوم اهمیت قرار دارد و آنچه مهمتر است، میزان علاقهمندی کلی شهروندان به کلیت نظام سیاسی است. نشان داده میشود که چگونه مواضع ایدئولوژیک شهروندان با مجموعهای از نگرشهای سیاسی مرتبط است. همچنین، از آنجایی که تخمین به طور همزمان و در مقیاس مشترک بین سیاستمداران و شهروندان انجام میشود، میتوانیم میانگین فاصله همه شهروندان تا هر سیاستمدار را نیز اندازه گیری کنیم.