شناسایی عوامل موثر بر نظام نوآوری منطقه ای(RIS) ( با تاکید بر ایران )

نویسندگان

1 کارشناس ارشد اقتصاد.

2 استادیار گروه مدیریت، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه میبد، ایران.

doi
10.22111/innoeco.2020.5786
چکیده

یکی از ویژگی­‌های نظریه‌های جدید توسعه این است که پویایی در سطح منطقه‌­ای، نوآوری، تولید و انتقال دانش را یک عامل کلیدی در توسعه منطقه‌ای در نظر می‌گیرد. براین اساس، نوآوری در سطح منطقه عمدتا از طریق یادگیری جمعی و هم افزایی بین بازیگران مختلف انجام می‌شود که در داخل و خارج از سازمان فعالیت می‌کنند. هدف محوری این مقاله، شناسایی عوامل موثر بر نظام نوآوری منطقه‌­ای می‌باشد. به منظور بررسی تاثیرگذاری متغیرهای مختلف بر میزان نوآوری از مدل پانل مربوط به متغیرهای صد و پنجاه کشور طی سال های  2017 – 2013 استفاده شده است. پس از آن با توجه به فرضیه ها و آزمون های تشخیصی با استفاده از داده های تابلویی (پانل) و به روش الگوی اثرات ثابت، رابطه نوآوری با عوامل تاثیرگذار بر آن مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج به دست آمده موید این مطلب است که متغیرهای مخارج تحقیق و توسعه بنگاه، مشارکت صنعت و دانشگاه در تحقیق و توسعه، دسترسی به آخرین فناوری و در نهایت آموزش عالی و برنامه های ثبت اختراع اثر مثبت و معناداری بر میزان نوآوری کشورها دارند.