دلالت‌های سیاست‌گذارانه‌ در توسعه گردشگری فرهنگی حوزه توس مشهد

نویسندگان

1 د کتری جامعه‌شناسی اقتصادی و توسعه، عضو تمام‌وقت پژوهشکدة گردشگری سازمان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی، مشهد، ایران

2 دانشجوی دکتری مدیریت گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ و مسئول فرهنگی گردشگری توس شهرداری مشهد،ایران

3 دانشجوی کارشناسی‌ارشد گردشگری مذهبی و کارشناس فرهنگی، اجتماعی و گردشگری منطقة 12، شهرداری مشهد،ایران

doi
10.22067/jss.v16i2.81228
چکیده

در این تحقیق سعی بر آن است این سؤال اساسی بررسی شود که از منظر اقتصاد سیاسی، شهری که دارای ظرفیت‌های چندگانة گردشگری است،  براساس چه ملاحظاتی مدل راهبردی توسعة شهری خود در حوزة گردشگری  فرهنگی را تدوین کند. اقتصاد سیاسی گردشگریِ نقطه‌ای نوعی مفهوم‌سازی نویسنده است که سطح تحلیل آن از مقصد گردشگری به نقطه یا سایت گردشگری  تغییر می­‌کند. این پژوهش به لحاظ روش­شناختی جزو روش­های ترکیبی  و به لحاظ نوع پژوهش جز مطالعات موردی است؛ به‌طوری­که در گام اول مبتنی بر مطالعة مروری سیستماتیک و درگام دوم نظریات مستخرج بریک مورد مطالعة میدانی تطبیق داده شده است؛ بر همین اساس با استفاده از تکنیک ویکور، برنامه­های توسعة چندجانبة گردشگری در شهر مشهد با استفاده از ملاحظات اجرای برنامه­ها و گروه­های درگیر رتبه­بندی شد. نتایج نشان داد که براساس  هر دو شاخص، توسعة گردشگری توس در شهر مشهد براساس گروه­های درگیر یا مرتبط با برنامه و براساس شاخص ویکور 64/0 دارای رتبة 3  و براساس ملاحظات اجرای برنامه­ها براساس شاخص ویکور 1 دارای رتبة 5 است؛ بنابراین خارج از اولویت‌های اصلی خبرگان است وشرط تحقق آن ارتقای جایگاه بخش مردمی و خصوصی در تصمیم‌سازی و حتی تصمیم‌گیری در فرایند مدیریت و برنامه‌ریزی نقطه­ای گردشگری توس است که به فعالیت هم‌پیوند و همسوی مردم و دولت در منطقه منجر شود.