مقایسه طرحواره درمانی با درمان شناختی-رفتاری بر پریشانی روانشناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیبدیده از خیانت زناشویی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jmpr.2026.68688.6775چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری بر پریشانی روانشناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیبدیده از خیانت زناشویی بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان مطلقه آسیبدیده از خیانت زناشویی مراجعهکننده به کلینیک مشاوره فصل زندگی شهر تهران در زمستان سال 1403 بودند. 45 زن به صورت تصادفی ساده در 3 گروه (هر گروه 15 زن) قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش اول تحت 10 جلسه 90 دقیقهای طرحواره درمانی و گروه آزمایش دوم تحت 8 جلسه 90 دقیقهای درمان شناختی-رفتاری قرار گرفتند. از مقیاس پریشانی روانشناختی (K10) کسلر و همکاران (2003) و پرسشنامه بخشودگی هارتلند (HFS) تامسون و همکاران (2005) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. برای تحلیل دادهها از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. نرم افزار تحلیل دادهها SPSS نسخه 29 بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پسآزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر کاهش پریشانی روانشناختی و بخشودگی داشته است (0/05>p). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که طرحواره درمانی اثربخشی بیشتری نسبت به درمان شناختی-رفتاری بر کاهش پریشانی روانشناختی و بخشودگی دارد (0/05>p). بر اساس نتایج پژوهش حاضر، میتوان گفت که طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری میتوانند به عنوان شیوههای درمانی مناسب برای کاهش پریشانی روانشناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیبدیده از خیانت زناشویی در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده در کاهش پریشانی روانشناختی و بخشودگی زنان مطلقه آسیبدیده از خیانت زناشویی با طرحواره درمانی است.