مقایسه اثربخشی روش آموزش تأیید خود و آموزش مثبتنگر بر بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی دانشآموزان
نویسندگان
1 گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، گروه روانشناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
4 گروه روانشناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
doi
10.22034/jmpr.2026.68664.6774چکیده
هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی روش آموزش تایید خود و آموزش مثبتنگر بر بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی دانشآموزان بود. طرح این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با پیشآزمون-پسآزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پسر مقطع متوسطه در شهرستان درگز در سال 1404 بوده که شکست تحصیلی را تجربه کرده بودند. تعداد ۶۰ دانشآموز به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در سه گروه آموزش خودتأییدی، آموزش روانشناسی مثبت و گروه گواه قرار گرفتند. برنامههای آموزشی طی یک دوره مشخص اجرا شد و دادهها از طریق پرسشنامه بهزیستی تحصیلی (تومینین سوینی و همکاران، 2012) و التزام تحصیلی (تینیو، 2009) جمعآوری شدند. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام گرفت. نتایج نشان داد که هر دو روش برنامه آموزش خودتأییدی و برنامه آموزش مثبتنگر بهطور معناداری بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی دانشآموزان را در مقایسه با گروه گواه بهبود بخشیدند (0/05 >p). با اینحال، آموزش روانشناسی مثبت اثربخشی بیشتری در افزایش بهزیستی تحصیلی و التزام تحصیلی داشت. این بهبودها در مرحله پیگیری نیز حفظ شدند که نشاندهنده مزایای بلندمدت این مداخلات است. یافتهها نشان داد که ادغام اصول روانشناسی مثبت در محیطهای آموزشی میتواند انگیزه، تابآوری و عملکرد تحصیلی دانشآموزان را بهبود بخشد.
