رویه تصمیمگیری در سیاست امنیتی و دفاعی مشترک اتحادیه اروپا و چالشهای آن؛ با تأکید بر منطقه غرب آسیا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مطالعات منطقهای گرایش اروپا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار مطالعات منطقهای اروپا، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران. تهران، ایران
3 دانشیار مطالعات منطقهای اروپا، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/fr.2024.475506.1573چکیده
کشورهای اروپایی بعد از جنگ جهانی دوم با کاستن از اختلافات، به تدریج در جهت آرمان سیاست خارجی و امنیتی مشترک و در این مسیر بویژه بعد از جنگ سرد، در راستای سیاست امنیتی و دفاعی مشترک گام نهادند. محل تصمیمگیری درباره سیاست امنیتی و دفاعی مشترک، شورای اروپایی، متشکل از سران کشورهای عضو است که به منظور ارتقای صلح و امنیت جهانی به اتفاق آراء در مورد مأموریتهای غیرنظامی و عملیاتهای نظامی تصمیمگیری میکنند. به رغم دستاوردهایی که اتحادیه اروپا در توسعه و مدیریت سیاست امنیتی- دفاعی مشترک کسب نموده است، اما هنوز با چالشهایی مواجه است که مانع از کارکرد بینالمللی مطلوب آن میگردد. پژوهش حاضر با هدف بررسی چالشهای رویه تصمیمگیری، این پرسش را مطرح نموده است: رویه تصمیمگیری بر کارکرد بینالمللی سیاست امنیتی و دفاعی مشترک اتحادیه اروپا چگونه تأثیرگذار است؟ فرضیه این است که تصمیمگیری بر اساس اتفاق آرا باعث شکلگیری رقابت، پیچیدگی، سرعت پایین و در برخی موارد باعث تأخیر، انسداد و یا وتوی تصمیمات میشود. یافتههای پژوهش که با بررسی چند نمونه از عملکرد اتحادیه اروپا در غرب آسیا و با روش توصیفی-تحلیلی حاصل شده است نشان میدهد که تصمیمگیری بر اساس اتفاق آراء با ایجاد مانع در مسیر شکلگیری مؤلفههای بازیگری اتحادیه اروپا، در بسیاری از موارد موجب عدم تحقق اهداف سیاست دفاعی- امنیتی مشترک اتحادیه اروپا شده است.